No i w końcu się zaczęło! Dzisiaj rano wyruszyliśmy na nasz klasowy spływ kajakowy Krutynią. W spływie bierze udział 10 dzieciaków, ja oraz Ula, jako drugi opiekun. Na pewno będzie się działo. Wyruszyliśmy spod szkoły o 7 rano. Jechaliśmy na dwa samochody - mój i taty Kai. Już o 9:30 dojechaliśmy do bazy firmy As-Tour w Krutyni, gdzie czekały już na nas kajaki i cała reszta potrzebnego sprzętu. Dostaliśmy wiosła, gąbki, fartuchy i kapoki, a następnie część rzeczy przepakowaliśmy do samochodu, który pojechał z nami do Sorkwit, skąd zaczynaliśmy spływ.
I właśnie tutaj pojawił się pierwszy problem. Okazało się, że dzieciaki zabrały ze sobą zdecydowanie za dużo rzeczy. Zresztą chyba każdy, kto kiedykolwiek płynął kajakiem, wie, że na początku wydaje się, że wszystko jest absolutnie niezbędne, a później nagle okazuje się, że połowa bagażu mogłaby spokojnie zostać w domu. Dobrze, że był z nami jeszcze tata Kai, który cierpliwie pakował do swojego samochodu zbędne rzeczy... W końcu udało nam się wszystko ogarnąć, chociaż plan był taki, żeby wypłynąć znacznie wcześniej, ale pakowanie wszystkich rzeczy do kajaków zajęło nam zdecydowanie więcej czasu, niż zakładałem. Ostatecznie na wodę ruszyliśmy dopiero o 13:25, czyli ponad godzinę później, niż planowałem.
Początek spływu prowadził przez Jezioro Lampackie, a następnie Jezioro Lampasz. Pogoda nam sprzyjała. Dzisiaj był słoneczny i upalny dzień. Przez cały czas świeciło słońce, a niebo było praktycznie bezchmurne.
Po wpłynięciu na Jezioro Lampasz zatrzymaliśmy się na kąpiel przy jakimś prywatnym terenie, na którym był fajny pomost. Nikogo nie było, więc chyba nie narobiliśmy nikomu żadnych problemów. Bardzo się zdziwiłem, bo do wody weszły tylko dziewczyny. Chłopcy najwyraźniej uznali, że skoro mamy płynąć kajakami, to moczenie się w jeziorze nie jest im do niczego potrzebne. Były skoki do wody, pływanie, zabawa w wodzie i trochę odpoczynku.
Niedługo później, na południowym końcu Jeziora Lampasz wpłynęliśmy na rzeczkę Sobiepankę. Kilka lat temu, kiedy płynąłem tędy z moją ostatnią gimnazjalną klasą, poziom wody w rzece był tak niski, że musieliśmy wysiadać z kajaków i przeciągać je po rzece. Tym razem było zdecydowanie lepiej. Rzeczką można było prawie normalnie przepłynąć. Tylko w kilku miejscach było na tyle płytko, że trzeba było pomagać sobie rękami, odpychając się od dna. Niektórzy jednak woleli wysiąść i przespacerować się rzeczką.
W planie dnia miałem też postój we wsi Borowe, gdzie kiedyś znajdował się bar, w którym można było zjeść pyszne pierogi. Niestety okazało się, że od około pięciu lat bar jest już zamknięty. Tak więc zaplanowane przeze mnie pierogi pozostały na razie jedynie w sferze marzeń. Trzeba więc było płynąć dalej. Dzisiejszy etap spływu zakończyliśmy na polu namiotowym w Dłużcu, naprzeciwko miejscowego kościoła. Po rozpakowaniu kajaków i rozbiciu namiotów przyszła pora na kolację. Były zupki chińskie i inne własne zapasy. Po całym dniu spędzonym na słońcu i wodzie smakowały zresztą wszystkim całkiem nieźle.
A wieczorem rozpaliliśmy ognisko i usiedliśmy sobie wszyscy razem na wspólnych pogaduchach. Przez cały dzisiejszy wieczór towarzyszyły nam również dwa psy, które dzieci nazwały „Anomaliami”, zapewne dlatego, że jeden z nich miał na ciele ogromną narośl. Psy najwyraźniej uznały, że jesteśmy dzisiaj częścią ich grupy. Zostały z nami nie tylko przez cały wieczór, ale również przez całą noc. Pierwszy dzień spływu już za nami. Było bardzo gorąco, było trochę zamieszania na początku, była kąpiel, pierwsze przepłynięte kilometry i pierwsza noc pod namiotami. Jak na pierwszy dzień klasowego spływu – chyba całkiem nieźle. A jutro płyniemy dalej. Zobaczymy, co tym razem przyniesie nam Krutynia.
