slawged: Reunion - dzień 4 - Wycieczka dookoła wyspy + Cirque de Salazie

Źródło: www.tripadvisor.fr

Dzisiaj postanowiliśmy pojechać dookoła wyspy, w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Oczywiście po drodze zwiedzaliśmy wszystkie najciekawsze miejsca na wyspie o których słyszeliśmy i które nam wcześniej polecono. Pierwszym przystankiem była plaża Grande Anse. Plaża ta znajduje się na południu wyspy Reunion. Leży pomiędzy przylądkami Cap de l’Abri i Piton de Grande Anse. Jest jedną z ostatnich dużych plaż z jasnym piaskiem w południowej części wyspy i jednocześnie jedną z najbardziej znanych i najpiękniejszych plaż na wyspie. Często uznawana jest za wizytówkę południowej części Reunionu. Plaża znajduje się w malowniczej zatoce otoczonej stromymi skałami bazaltowymi pochodzenia wulkanicznego. Jej charakterystyczną cechą jest jasny, miejscami biały piasek kontrastujący z intensywnie niebieską wodą oceanu oraz liczne palmy kokosowe i tropikalna roślinność, które nadają temu miejscu egzotyczny wygląd. Sama plaża ma około 700 metrów długości i znajduje się u podnóża wzgórza Piton Grande Anse. Mimo swojego piękna kąpiel w oceanie przy plaży jest zazwyczaj zabroniona lub niezalecana. Wynika to z obecnych tutaj silnych prądów, dużych fal oraz… zagrożenia ze strony rekinów, które występują w wodach wokół Reunionu. Plaży nie chroni bowiem, tak jak przy większości innych plaż na wyspie, bariera ochronna z rafy koralowej. Ponieważ jednak plaża Grande Anse jest bardzo popularnym miejscem wypoczynku mieszkańców wyspy, szczególnie w weekendy, kiedy często przyjeżdżają tu na pikniki całe rodziny, to w południowej części plaży utworzono naturalny basen osłonięty bazaltowymi skałami, w którym można bezpiecznie pływać, pod warunkiem, że nie ma zbyt dużych fal i nie przebywa się w okolicy skał. W pobliżu plaży znajdują się również tereny zielone, miejsca do grillowania, ścieżki spacerowe, a także parkingi i punkty gastronomiczne. Na plaży spędziliśmy trochę czasu, pokąpaliśmy się w „basenie” i pojechaliśmy dalej.

Źródło: www.guide-reunion.fr

Źródło: www.snorkeling-report.com

Źródło: www.locationscout.net

Źródło: www.cartedelareunion.fr

Źródło: www.sudreuniontourisme.fr

Kontynuując naszą podróż wjechaliśmy już na słynną Route des Laves. Południowe oraz południowo-wschodnie wybrzeża wyspy Reunion mają wyjątkowy charakter krajobrazowy, który jest bezpośrednio związany z aktywnością wulkaniczną wyspy. W tej części Reunionu dominują wybrzeża lawowe, powstałe w wyniku licznych erupcji wulkanu Piton de la Fournaise, jednego z najbardziej aktywnych wulkanów na świecie. Podczas erupcji potoki lawy spływają po zboczach wulkanu aż do oceanu, gdzie zastygają, tworząc nowe fragmenty lądu i charakterystyczne czarne, bazaltowe wybrzeże. Te zastygłe strumienie lawy tworzą również rozległe pola skalne, często o pofałdowanej powierzchni i nieregularnych kształtach. W wielu miejscach można zauważyć różne typy lawy, od gładkiej i falistej po ostre, poszarpane formy. Mimo surowego wyglądu przyroda stopniowo odzyskuje te tereny. Na zastygłej lawie pojawiają się pierwsze rośliny, takie jak porosty, trawy i krzewy, które z czasem przekształcają jałowe pola w bardziej zróżnicowany ekosystem. Proces ten jest szczególnie dobrze widoczny na starszych potokach lawowych, gdzie roślinność zdążyła się już częściowo rozwinąć.

Źródło: www.laroutedesvoyages.com

Źródło: www.cartedelareunion.fr

Źródło: mamaisonautourdumonde.com

Źródło: www.cartedelareunion.fr

Południowe wybrzeże Reunionu różni się od zachodniej części wyspy także pod względem warunków przyrodniczych. Brakuje tu szerokich, piaszczystych plaż chronionych przez rafy koralowe. Zamiast nich występują klify, skaliste zatoki oraz niewielkie fragmenty plaż powstałych pomiędzy zastygłymi potokami lawy. Fale Oceanu Indyjskiego uderzają bezpośrednio w skaliste brzegi, co nadaje krajobrazowi dramatyczny i bardzo dziki charakter. Jadąc dalej Route des Laves, już na wysokości wulkanu Piton de la Fournaise, zdarza się czasem, i tak było i tym razem, że jej część jest nagle przegrodzona przez zastygłą (lub czasem nawet jeszcze płynącą) lawę. Wtedy zazwyczaj poprowadzone są obok niej tymczasowe objazdy, gdyż drogowcy nie zdążyli jeszcze odbudować głównej drogi. My dzisiaj kilka razy zatrzymywaliśmy się przy tej lawie oraz przy wybrzeżu, żeby zobaczyć jak niesamowicie to wszystko wygląda oraz jak ocean toczy odwieczną walkę ze skałami o dominację w tym dzikim ale jakże przepięknym terenie. Wybrzeża lawowe południowej i południowo-wschodniej części Reunionu są ważną atrakcją turystyczną, ponieważ pozwalają obserwować skutki działalności jednego z najbardziej aktywnych wulkanów na świecie. Krajobraz tych terenów jest jednocześnie młody geologicznie i stale się zmienia, gdy kolejne erupcje Piton de la Fournaise tworzą nowe potoki lawy oraz stale powiększają powierzchnię wyspy.

Źródło: www.france.fr

Źródło: carnetsvanille.com

Źródło: lilieindawood.com

Źródło: www.dafaphotography.ch

Źródło: www.cartedelareunion.fr

Kolejnym punktem naszej dzisiejszej trasy wokół wyspy była mała zatoka Anse des Cascades. Jest to jedna z najbardziej malowniczych zatok na wyspie Reunion. Miejsce to słynie przede wszystkim z licznych, niewielkich wodospadów i kaskad spływających z porośniętych gęstą roślinnością zboczy bezpośrednio w kierunku oceanu. Woda pochodzi z obfitych opadów charakterystycznych dla tej części wyspy oraz z licznych strumieni spływających z wyżej położonych terenów. Wodospady w Anse des Cascades nie są bardzo wysokie, ale jest ich dużo i tworzą system małych kaskad spadających po bazaltowych skałach. W wielu miejscach u ich podnóża powstają niewielkie naturalne baseny. W części z nich można się kąpać, zwłaszcza gdy poziom wody jest niski i nurt nie jest silny. Należy jednak zachować ostrożność, ponieważ po intensywnych opadach woda może gwałtownie przybierać, a skały bywają śliskie. Kąpiel w tych naturalnych basenach jest raczej formą krótkiego ochłodzenia się w wodzie spływającej z wodospadów niż klasycznego pływania. I my dzisiaj skorzystaliśmy z tej formy ochłodzenia się po eksploracji „lawowej” części wyspy. Sama zatoka ma niewielką, kamienistą plażę, jednak kąpiel w oceanie nie jest tutaj zalecana, a czasem wręcz zabroniona. Wybrzeże nie jest chronione rafą koralową, dlatego fale Oceanu Indyjskiego są silne, a prądy mogą być niebezpieczne. Dodatkowo w wodach wokół Reunionu występują rekiny. W pobliżu zatoki znajduje się niewielki port rybacki. Anse des Cascades jest bardzo popularnym miejscem wypoczynku i pikników. W pobliżu zatoki znajdują się zagospodarowane tereny rekreacyjne z licznymi stołami piknikowymi, ławkami oraz miejscami do grillowania. Okolicę otacza gęsty gaj palmowy, który daje dużo naturalnego cienia, dlatego mieszkańcy wyspy często przyjeżdżają tu na rodzinne spotkania, szczególnie w weekendy.

Źródło: www.cartedelareunion.fr

Źródło: www.tripadvisor.fr

Źródło: commons.wikimedia.org

Źródło: titangfute.re

Źródło: cascadesdefrance.fr

Jadąc dalej, tym razem już wschodnim wybrzeżem wyspy, dotarliśmy do małej miejscowości Sainte-Rose. Znajduje się tutaj kolejna atrakcja na wyspie – kościół Notre Dame des Laves. Świątynia stała się znana na całym świecie dzięki niezwykłemu wydarzeniu z 1977 roku, kiedy podczas erupcji wulkanu Piton de la Fournaise potok lawy ominął budynek kościoła i nie zniszczył go, mimo że zniszczeniu uległa duża część okolicznej zabudowy. Kościół ten został zbudowany w 1927 roku i początkowo nosił nazwę Notre Dame des Sept Douleurs, czyli Matki Bożej Siedmiu Boleści. W kwietniu 1977 roku z wulkanu Piton de la Fournaise wypłynął potężny potok lawy, który przemieszczał się w stronę miejscowości Sainte-Rose. Lawa zniszczyła wiele domów i budynków na swojej drodze, jednak w niezwykły sposób rozdzieliła się tuż przed kościołem i ominęła go z dwóch stron, pozostawiając budowlę niemal nienaruszoną. Wydarzenie to zostało uznane przez wielu mieszkańców za symboliczne i niemal cudowne ocalenie świątyni. Od tego czasu kościół zaczęto nazywać Notre-Dame-des-Laves, czyli Matką Bożą od Lawy. Wokół budynku do dziś można zobaczyć zastygłe potoki lawy z erupcji z 1977 roku, które stanowią świadectwo siły wulkanu oraz niezwykłej historii tego miejsca.

Źródło: www.cartedelareunion.fr

Źródło: stock.adobe.com

Źródło: www.laroutedesvoyages.com

Źródło: www.mesjolisvoyages.com

Źródło: www.fondation-patrimoine.org

Na Reunionie jest cała masa niesamowitych atrakcji (szczególnie przyrodniczych), a nasz pobyt na wyspie trwa tylko niecały tydzień, więc jesteśmy zmuszeni wybierać co zobaczyć, a co sobie odpuścić. Wybór naprawdę nie jest łatwy. W związku z tym, że zwiedzanie w pierwszej części dzisiejszego dnia zajęło nam bardzo dużo czasu, to musieliśmy nieco zmodyfikować naszą trasę. Postanowiliśmy, że dzisiaj zwiedzimy już tylko jedno miejsce, ale za to jakie! Wybraliśmy się w głąb wyspy, żeby zobaczyć przepiękny Cirque de Salazie. Jest on jednym z trzech wielkich cyrków wulkanicznych na wyspie, obok Cirque de Mafate i Cirque de Cilaos. Powstał w wyniku zapadnięcia się dawnego wulkanu oraz wielowiekowej erozji skał. Charakteryzuje się niezwykle zielonym krajobrazem, ponieważ jest to najbardziej wilgotna część wyspy. Obfite opady sprawiają, że zbocza gór pokrywa gęsta roślinność, a niemal z każdego klifu spływają strumienie i wodospady. W obrębie cyrku znajdują się liczne wioski i pola uprawne. Region ten słynie zwłaszcza z uprawy rośliny zwanej chouchou (czyli kolczochu jadalnego), która jest ważnym składnikiem lokalnej kuchni. W wielu miejscach można też zobaczyć tarasowe pola uprawne rozciągające się na stromych zboczach gór. Cirque de Salazie jest bardzo popularnym regionem turystycznym oraz dobrym punktem wyjścia dla pieszych wędrówek. Z okolicznych wiosek prowadzą liczne szlaki trekkingowe w głąb gór oraz do punktów widokowych, z których można podziwiać strome ściany cyrku, głębokie doliny oraz liczne wodospady. Dzięki niezwykłemu krajobrazowi, dużej ilości zieleni i łatwiejszemu dostępowi niż w przypadku innych cyrków, Salazie jest jednym z najczęściej odwiedzanych regionów górskich wyspy Reunion.

Źródło: www.reunion-parcnational.fr

Źródło: ile-de-la-reunion.net

Źródło: www.flickr.com

Źródło: en.reunion.fr

Źródło: planetescape.pl

Już sama droga prowadząca do cyrku jest jedną z najbardziej malowniczych tras na wyspie. Podróż w kierunku Salazie zwykle rozpoczyna się w okolicach miasta Saint-André. Znajduje się tu bardzo ładna świątynia hinduistyczna Temple du Colosse, która została zbudowana przez potomków indyjskich imigrantów. Słynie z kolorowych rzeźb oraz corocznego święta ognia Dipavali i ceremonii chodzenia po ogniu. W tej części wyspy krajobraz jest stosunkowo płaski i zdominowany przez plantacje trzciny cukrowej. Droga prowadzi początkowo szeroką doliną rzeki Rivière du Mât, a po obu jej stronach często można zobaczyć rozległe pola tej rośliny. My byliśmy akurat w okresie przed zbiorami, które przypadają na porę suchą (od lipca) więc mieliśmy okazję przejeżdżać pośród dosyć wyrośniętej już trzciny cukrowej. Często zasłaniała ona drogę tak, że długimi fragmentami nic poza nią nie było widać. Na wyspie Reunion trzcina cukrowa jest jedną z najważniejszych roślin uprawnych i zajmuje dużą część nizinnych terenów, zwłaszcza wzdłuż wybrzeża oraz w dolinach rzecznych. Dopiero po przejechaniu przez te nizinne tereny droga zaczyna się wyraźnie wznosić i wjeżdża w górski krajobraz. Plantacje stopniowo znikają, a ich miejsce zajmuje gęsta roślinność tropikalna oraz strome zbocza porośnięte lasem. Wraz ze wzrostem wysokości pojawiają się liczne wodospady i punkty widokowe. W ten sposób w stosunkowo krótkim czasie można zobaczyć bardzo duże zróżnicowanie krajobrazu – od pól uprawnych i plantacji trzciny cukrowej po wilgotne, zielone góry tworzące wnętrze cyrku Salazie.

Źródło: fr.wikipedia.org

Źródło: www.tripadvisor.fr

Źródło: www.sudreuniontourisme.fr

Źródło: fr.wikipedia.org

Źródło: www.dreamstime.com

Źródło: www.mitellus.com

Jedną z największych atrakcji widocznych bezpośrednio z głównej drogi jest imponujący wodospad Voile de la Mariée, którego nazwa oznacza „Welon Panny Młodej”. W rzeczywistości jest to zespół wielu cienkich strumieni wody spadających z wysokiego klifu, które z daleka przypominają delikatny welon. Wodospad można podziwiać z drogi oraz z kilku punktów widokowych, a w okresach intensywnych opadów jego kaskady stają się szczególnie widowiskowe. Podczas jazdy w kierunku wnętrza cyrku widzieliśmy również wiele innych, mniejszych wodospadów spływających po niemal pionowych ścianach górskich. Droga kończy się w górskiej miejscowości Hell-Bourg, która jest uznawana za jedną z najpiękniejszych wiosek na całej wyspie. W XIX wieku była ona popularnym uzdrowiskiem, ponieważ w okolicy znajdowały się gorące źródła. Do dziś zachowało się tam wiele tradycyjnych kreolskich domów o kolorowych fasadach, ozdobnych werandach i ogrodach pełnych tropikalnych roślin. W centrum miejscowości znajduje się między innymi muzeum Maison Folio, które pozwala zobaczyć, jak wyglądało życie zamożnej kreolskiej rodziny na przełomie XIX i XX wieku. Ponieważ zaczęło się już robić późno, a w regionie tropikalnym zmierzch zapada stosunkowo wcześnie i szybko, to wizyta w cyrku była ostatnim punktem naszej dzisiejszej wyprawy. Zjechaliśmy z powrotem do miejscowości Saint-André i, już bez zatrzymywania się, dokończyliśmy naszą podróż wokół wyspy, Mieliśmy do wyboru również sporo krótszą drogę, prowadzącą przez górskie miejscowości wewnątrz wyspy, jednak zdecydowaliśmy się dokończyć naszą podróż wokół całej wyspy, tym bardziej, że powoli zapadał już zmierzch i nie chcieliśmy ryzykować jazdy przez kręte górskie drogi, a oszczędność czasu byłaby zapewne i tak niewielka. Do naszego apartamentu w Le Tampon dojechaliśmy już po zmroku. A jutro jedziemy na wulkan Piton de la Fournaise.