 |
| Źródło: upload.wikimedia.org |
Do Asi, do Nicei, przyjechałem w tym roku z tatą już pod koniec czerwca. Mieliśmy siedzieć i odpoczywać cały miesiąc tylko w Nicei. Ale właśnie jestem z Asią, Erykiem, Loicem i Kevinem w… Anglii. A jaki sposób znaleźliśmy się w Wielkiej Brytanii? Otóż Asia ma koleżankę Verę, którą poznała w Nicei. Vera kilka lat temu wzięła ślub z Anglikiem i przeprowadziła się do Anglii. Już kilka razy mówiła Asi, żeby do niej przyjechała, ale do tej pory nie było okazji. W czwartek Eryk dowiedział się, że dostanie urlop i podczas wieczornych rozmów wpadliśmy na szalony pomysł, żeby zadzwonić do Very i zapytać ją, czy są akurat w domu i czy możemy do nich przyjechać na tydzień… Okazało się, że są i że zapraszają nas do siebie i że się bardzo cieszą na naszą wizytę.
 |
| Źródło: www.kayak.pl |
 |
| Źródło: www.ferryscanner.com |
 |
| Źródło: www.komoot.com |
 |
| Źródło: www.decathlon-outdoor.com |
No więc wsiedliśmy w sobotę, skoro świt do samochodu i udaliśmy się w daleką podróż do Wielkiej Brytanii. Mieliśmy do przejechania prawie 1500 kilometrów! Na szczęście prawie cała droga prowadziła autostradami no i nie było po drodze żadnych korków, więc na miejsce, do podlondyńskiej miejscowości Stevenage koło Lutonu, w której mieszka Vera z rodziną, przyjechaliśmy wczoraj późnym wieczorem. Największą atrakcją naszej wczorajszej podróży był niewątpliwie przejazd tunelem pod Kanałem La Manche (Cieśniną Kaletańską). Tunel ten, nazywany również Eurotunelem, łączy północną Francję z południową Anglią. Jego budowę rozpoczęto w 1987 roku, a oficjalne otwarcie nastąpiło 6 maja 1994 roku, w obecności królowej Elżbiety II i prezydenta Francji François Mitterranda. Tunel ma 50,5 km długości, z czego około 38 km przebiega pod dnem morskim. Jest to w rzeczywistości zespół trzech równoległych tuneli – dwóch kolejowych i jednego technicznego, służącego m.in. do celów bezpieczeństwa i obsługi technicznej. Co ciekawe, przez tunel nie można przejechać samochodem na własnych kołach. We francuskim terminalu w Coquelles, niedaleko Calais, samochody wjeżdżają na specjalne, wielopoziomowe wagony kolejowe. Kierowcy pozostają w swoich pojazdach, a następnie pociąg przewozi ich pod kanałem aż do Folkestone w Anglii. Cała podróż trwa około 35 minut. Po drugiej stronie wystarczy zjechać z wagonu i można kontynuować podróż już po brytyjskich drogach, pamiętając oczywiście o ruchu lewostronnym. Pomysł budowy tunelu pojawił się już w 1802 roku. Francuski inżynier Albert Mathieu-Favier proponował wówczas podmorskie połączenie, którym miałyby jeździć powozy konne. Od pierwszej koncepcji do realizacji minęły więc prawie dwa stulecia.
 |
| Źródło: tunel-do-anglii.pl |
 |
| Źródło: csignaux.com |
 |
| Źródło: www.easternengineeringgroup.com |
 |
| Źródło: www.leshuttle.com |
 |
| Źródło: lonstreet.com |
 |
| Źródło: www.easternengineeringgroup.com |
Ponieważ do Calais dojechaliśmy dużo wcześniej niż zaplanowaliśmy, to mieliśmy jeszcze sporo czasu, który wykorzystaliśmy na zobaczenie wybrzeża nad kanałem La Manche w okolicy miasta. Sam przejazd tunelem, w pociągu, na specjalnej lawecie, był… dziwny, bo mieliśmy momentami odczucie, że zaraz utoniemy i cała masa wody, która się nad nami znajduje zaraz nas zaleje, tym bardziej, że co jakiś czas włączały się jakieś dziwne dźwięki alarmowe w wagonie, którym jechaliśmy. Najważniejsze jednak, że przeżyliśmy!
 |
| Źródło: erp.today |
 |
| Źródło: aeroengland.photodeck.com |
A dzisiaj przez cały dzień odpoczywaliśmy po długiej podróży w domu Very, w Stevenage. Asia miała w końcu dużo czasu na rozmowy z Verą, a my wszyscy mogliśmy lepiej poznać się nawzajem.
.jpg "Canterbury - widok z lotu ptaka na Katedrę w Canterbury")
.JPG "Anglia - port i Białe Klify w Dover")
