To miał być dzień ekstremalny. I rzeczywiście był. Prognozy, które poprzedniego wieczoru oglądaliśmy, sprawdziły się w 100%, a właściwie pogoda postanowiła jeszcze trochę dołożyć od siebie. W nocy, tak jak zapowiadano, padało i była burza, a rano na nasze telefony przyszły alerty ostrzegające przed silnym wiatrem. Pobudkę mieliśmy zaplanowaną na godzinę 7.00, więc nie było zbyt wiele czasu na zastanawianie się, czy naprawdę chcemy dzisiaj płynąć. Na szczęście rano deszcz przestał padać. Mocno wiało, niebo było zachmurzone, ale namioty udało nam się zwinąć na sucho. Po spakowaniu się zjedliśmy śniadanie, oczywiście własnoręcznie przygotowane. Była też wędzona sielawa, którą kupiłem poprzedniego dnia w Zgonie. Nie wszyscy byli zachwyceni pomysłem jedzenia ryby na śniadanie, ale znalazło się kilka osób, którym rybka bardzo smakowała.
Kiedy w końcu zdecydowaliśmy się wypłynąć, nic nie zapowiadało jeszcze tego, co miało wydarzyć się w ciągu najbliższych kilku godzin. Już na wodzie, po kilku minutach płynięcia, znowu zaczęło padać. Do tego wiał bardzo silny, momentami nawet porywisty wiatr. Na rzece co prawda tego prawie wcale nie odczuwaliśmy, ale kiedy tylko na chwilę wypływaliśmy na bardziej otwartą przestrzeń, to wiatr od razu dawał o sobie znać. Szczęśliwie wiał nam raczej w plecy, więc płynąc nie musieliśmy się zbytnio męczyć.
Płynęliśmy w kierunku Krutyńskiego Piecka, gdzie czekała nas kolejna przenoska. Tym razem dzieci były już spokojne, bo od początku spływu powtarzałem im, że właśnie tutaj będą wózki, którymi za drobną opłatą miejscowi przewiozą nasze kajaki i nie będziemy musieli ich nosić. Tyle tylko, że pogoda miała na ten temat inne zdanie. Kiedy już dopływaliśmy do Krutyńskiego Piecka, cały czas padało i bardzo mocno wiało. W oddali, na tle lasu, było widać wręcz ścianę deszczu, który przy silnym wietrze padał praktycznie poziomo. Na miejscu okazało się, że... wózków nie będzie. Przy takiej pogodzie nikt oczywiście nie miał ochoty wozić kajaków, więc czekała nas kolejna przenoska i to niestety najdłuższa na całym szlaku Krutyni. Dzieciaki nie były zadowolone, my zresztą również. Ale wielkiego wyboru nie mieliśmy. Trzeba było wysiąść z kajaków i bez zbędnej zwłoki je przenieść, a pogoda nam w tym nie pomagała. Wiało i padało. Trzeba przyznać, że wszyscy spisali się tym razem na medal. Nikt nie marudził i wszyscy wzięli się od razu do roboty. Podczas przenoszenia kajaków w oddali słyszeliśmy wyjące syreny samochodów strażackich. Nie wiedzieliśmy jeszcze wtedy, co się stało. No i jakby tego wszystkiego jeszcze było mało, to pokłóciłem się z jakąś grupą dorosłych, którzy uznali, że zajmujemy im teren i powinniśmy ustąpić miejsca ich kajakom. Problem polegał na tym, że jakieś 10 metrów dalej mieli całkiem sporo miejsca do wodowania, więc naprawdę nie widziałem powodu, żeby robić z tego jakikolwiek problem. Tym bardziej że byliśmy z dziećmi i zamiast nam pomóc przy przenoszeniu kajaków, woleli się z nami kłócić. Ech… szkoda gadać.
W końcu jednak uporaliśmy się z przenoską i mogliśmy ruszyć dalej. Tuż przed wypłynięciem powiedziałem dzieciom, żeby bardzo uważały na silny wiatr. Kazałem im patrzeć na drzewa rosnące wzdłuż rzeki i zwracać na nie szczególną uwagę. Nie minęło nawet kilka minut, kiedy usłyszeliśmy bardzo głośny trzask łamanego drzewa. Po chwili dopłynęliśmy do miejsca, z którego dochodził ten dźwięk i naszym oczom ukazał się dosyć niecodzienny widok. Na całej szerokości rzeki leżał wielki dąb (szypułkowy :)), który dosłownie przed chwilą runał do wody, przegradzając całą szerokość rzeki. Nie było żadnej możliwości, żeby go ominąć. Musieliśmy więc wysiąść z kajaków prosto do rzeki i pojedynczo przerzucać je nad powalonym drzewem. Nie było to łatwe, szczególnie że cały czas bardzo mocno wiało, ale znowu nie mieliśmy innego wyjścia i po raz kolejny wszyscy spisali się dzisiaj wzorowo.
Po tej przygodzie jeszcze uważniej obserwowaliśmy drzewa. Wiatr nadal był bardzo silny, choć na szczęście przestało padać. Po drodze spotkaliśmy jeszcze kilka świeżo powalonych drzew, ale na szczęście były już mniejsze i można było spokojnie przepłynąć obok nich. W końcu dotarliśmy do portu Rosocha. Wszyscy byliśmy już przemoczeni, zmęczeni i zmarznięci. Nic więc dziwnego, że kiedy zobaczyliśmy możliwość zjedzenia czegoś ciepłego, natychmiast ruszyliśmy do baru. Okazało się, że w całej okolicy nie było prądu - wiatr zerwał linię energetyczną i w barze był ograniczony wybór dań. Na szczęście dostępne były słynne tutejsze placki ziemniaczane oraz naleśniki. Smakowały chyba najlepiej na całym spływie. Po kilku godzinach walki z pogodą taki gorący posiłek był dokładnie tym, czego potrzebowaliśmy. Na koniec (pomimo, że była dopiero godzina 14:00) Pani, zamykając już bar (chyba wiedziła, że nikt już nie będzie płynął kajakiem w taką pogodę, bo płyną wtedy tylko szaleńcy - czytaj: my), zaproponowała nam za darmo... lody. Choć było zimno, to prawie wszyscy chętnie je wzięliśmy i zjedliśmy. Przed zamknięciem baru, Pani powiedziała nam, że na jeziorze Mokrym doszło dzisiaj do jakiegoś wypadku. Wtedy zaczęliśmy rozumieć, skąd wcześniej słyszeliśmy syreny strażackie. I wtedy dotarło do mnie, jak wiele szczęścia mieliśmy do pogody poprzedniego dnia i że przepłynęliśmy jezioro Mokre przy tak spokojnej pogodzie. Gdybyśmy dzisiaj mieli płynąć przez Mokre, przy takim wietrze, nie byłoby na to praktycznie żadnych szans. Na 100% nie zdecydowałbym się płynąć i zostalibyśmy w stanicy w Zgonie. Na szczęście dzisiaj mieliśmy przed sobą już tylko rzekę. Gdyby jednak miał to być spływ jednodniowy, to nigdy w życiu nie zdecydowałbym się płynąć z dziećmi w taką pogodę, jaka była dzisiaj w pierwszej części dnia.
Kiedy wypływaliśmy z portu Rosocha, znowu zaczął padać deszcz. Tym razem padało już z niewielkimi przerwami praktycznie do końca dnia, ale wiatr zdecydowanie osłabł. Do Ukty dopłynęliśmy przed godziną 17.00. Zatrzymaliśmy się na polu namiotowym Słoneczny Biwak, na którym zawsze zatrzymuję się podczas spływów Krutynią. I właśnie wtedy, jakby na zakończenie tego wyjątkowo mokrego dnia, deszcz przestał padać. Co więcej, wyszło nawet słońce. Zdążyliśmy więc rozbić namioty na sucho. Zjedliśmy też kolację – oczywiście własną, czyli po raz ostatni na tym spływie zupki chińskie i inne zabrane ze sobą zapasy. Jutro będzie przecież już ostatni dzień i czeka nas powrót do Warszawy.
Po kolacji, kiedy dzień powoli zaczął się kończyć, pogoda postanowiła chyba trochę wynagrodzić nam wszystkie dzisiejsze atrakcje. Tuż przed zachodem słońca pojawiła się na niebie przepiękna tęcza, a chwilę później mogliśmy podziwiać ze wzgórza cudowny zachód słońca. Po takim dniu wyglądało to wręcz jak nagroda za wszystkie wcześniejsze niedogodności.
Wieczorem posiedzieliśmy jeszcze trochę w drewnianej budzie na polu namiotowym, a potem poszliśmy wcześniej spać. Następnego dnia czekała nas bowiem pobudka już o 6.00 rano. Chcemy zdążyć przed wyjazdem odwiedzić jeszcze Kadzidłowo i znajdujący się tam Park Dzikich Zwierząt – oczywiście jeśli pogoda nam na to pozwoli. Po tym, co wydarzyło się dzisiaj, niczego nie możemy być już pewni.
