Turcja - dzień 5

W autokarze mogliśmy jeszcze dospać kilka godzin zanim zrobiło się jasno. Dzisiaj jedziemy docelowo do Kapadocji, ale po drodze będziemy jeszcze zwiedzać stolicę Turcji – Ankarę. Może zwiedzać to za dużo powiedziane, bo zatrzymamy się tylko, żeby zobaczyć mauzoleum Atatürka. Mauzoleum założyciela Republiki Turcji i jej pierwszego prezydenta oraz Marszałka Turcji, Mustafy Kemala Atatürka, zostało zaprojektowane przez architektów: Emina Onata oraz Orhana Arda i ukończone w 1953 roku. Na terenie mauzoleum znajduje się również grób drugiego prezydenta Republiki, wielokrotnego premiera i jednocześnie przyjaciela Atatürka – generała-pułkownika İsmeta İnönü. Anıtkabir (bo tak po turecku nazywa się mauzoleum) położone jest w centrum miasta, na najwyższym wzgórzu w stolicy, zwanym Anıttepe.

Mustafa Kemal Atatürk zmarł 10 listopada 1938 roku w Pałacu Dolmabahçe i został czasowo pochowany w Muzeum Etnograficznym w Ankarze. W 1942 roku ogłoszono międzynarodowy konkurs na najlepiej zaprojektowane mauzoleum, które ukaże osiągnięcia i osobowość Atatürka i jednocześnie całego narodu tureckiego. Do finału zakwalifikowało się 49 projektów, z których wybrano ostatecznie projekt Emina Onata i Orhana Arda. Budowę mauzoleum ukończono w 1953 roku. Ciało Atatürka zostało przeniesione do mauzoleum 10 listopada 1953 roku i umieszczone w specjalnej komorze pod katafalkiem. Mauzoleum jest otoczone Parkiem Pokoju, nazwanym tak na cześć jednej z maksym pierwszego prezydenta Turcji: „Pokój w kraju, pokój na świecie”. W muzeum znajdującym się pod mauzoleum, można obejrzeć pamiątki po Atatürku, między innymi jego osobiste rzeczy, ubrania, książki, dokumenty czy zdjęcia. W czasie naszej prawie godzinnej wizyty obejrzeliśmy mauzoleum, zmianę warty, a ja na szybko zdążyłem jeszcze zobaczyć muzeum.

Z Ankary wyruszyliśmy już w kierunku Kapadocji. Po drodze był postój na lunch, ale my tym razem nie jedliśmy ze wszystkimi. Usiedliśmy sobie w Starbucksie, gdzie wypiliśmy kawę. Przed dojechaniem do hotelu zatrzymaliśmy się po drodze w miejscowości Kaymaklı, gdzie mieliśmy zaplanowane zwiedzanie podziemnego miasta. Będąc w Kapadocji podczas naszej wycieczki w 2021 roku też zwiedzaliśmy podziemne miasto, ale było to w miejscowości Saratli. Domy w Kaymaklı pobudowane są wokół blisko stu podziemnych tuneli. Dzisiaj nadal użytkowane są jako składy, stajnie i piwnice. Z czterech pięter otwartych dla zwiedzających wszystkie rozlokowane są wokół szybów wentylacyjnych. Świadczy to o tym, że wygląd każdego pokoju lub wolnej przestrzeni był zależny od dostępu do świeżego powietrza. Kaymaklı trochę różni się od podziemnego miasta w Saratli, w układzie i sposobie zabudowy. Tunele są tutaj niższe, bardziej kręte i strome. Miasto zostało otwarte dla turystów w 1964 roku.

Do hotelu Alp w miejscowości Avanos, gdzie śpimy 2 noce, dojechaliśmy po godzinie 18.00. Od razu poszliśmy na kolację. A po kolacji kilkanaście osób z naszej wycieczki pojechało do Göreme, żeby zażyć kąpieli w tradycyjnej łaźni tureckiej. Po przyjechaniu do hammamu dziewczyny poszły do swojej części a mężczyźni do swojej. Przebraliśmy się i poszliśmy najpierw do sauny suchej, aby się wypocić i przygotować ciało do głównej części sesji. Następnie weszliśmy do do pokoju, w którym pośrodku znajdował się ciepły kamień, na którym obsługa hammamu najpierw wykonała nam peeling ciała, podczas którego pozbyliśmy się brudnej, górnej warstwy skóry. Następnie nastąpił masaż pianą. Potem udaliśmy się pod prysznic i do sauny parowej, po której weszliśmy do przyjemnie chłodnego jacuzzi. Na koniec nastąpiła najmilsza cześć sesji, czyli masaż górnej części ciała z użyciem aromaterapeutycznego olejku. Po wszystkim mogliśmy sobie odpocząć przy pysznej gorącej herbacie. Szkoda tylko, że wszystko trwało bardzo krótko. Wszyscy uznaliśmy, że wszystkie zabiegi powinny być zdecydowanie dłuższe.

Po powrocie do hotelu tradycyjnie obejrzeliśmy jeszcze 2 odcinki serialu „1670”, po czym poszliśmy spać.

Turcja - dzień 2

Dziewczyny dojechały do hotelu dopiero tuż przed śniadaniem, więc prawie nie miały czasu na nic. Ledwo co zdążyły zjeść coś na śniadaniu i już trzeba było pakować się do autokaru i jechać w trasę. Dziś mieliśmy do przejechania ponad 500 kilometrów a naszym miejscem docelowym była Kapadocja. Po około godzinie drogi za oknem krajobraz zaczął się zmieniać, widoki robiły się coraz ładniejsze, bowiem wjechaliśmy w góry Taurus. Mniej więcej w połowie drogi zatrzymaliśmy się w mieście Konya, gdzie zwiedzaliśmy Mauzoleum Mevlany – założyciela Zakonu Tańczących Derwiszy.

Samo miasto położone jest na Wyżynie Anatolijskiej. Jego historia sięga VII wieku p.n.e., kiedy to znajdowała się tu osada należąca do spokrewnionych z Trakami Frygów. W 690 roku p.n.e. miasto zajęte zostało przez pochodzących z terenów Krymu - Kimmerów, a jakiś czas później stało się częścią Imperium Perskiego. Pomiędzy III a I wiekiem p.n.e. Ikonium pozostawało pod zwierzchnictwem Pergamonu. Po bezpotomnej śmierci ostatniego z władców Pergamonu miasto wraz z całym regionem zostało wcielone do Imperium Rzymskiego. Wtedy też zostało przemianowane na Claudioconium. Około 50 roku n.e. miasto odwiedzili apostołowie św. Paweł z Tarsu oraz św. Barnaba. W Konya urodziła się także męczennica i święta Kościoła katolickiego i prawosławnego - św Tekla. Po upadku Cesarstwa Rzymskiego miasto zostało zajęte przez Bizancjum. Wtedy też dzięki korzystnemu położeniu na przecięciu się ważnych szlaków handlowych, bardzo szybko stało się ważnym ośrodkiem handlowym regionu. W kolejnych wiekach Konya była wielokrotnie najeżdżana i niszczona przez Arabów. Ostatecznie w XI wieku została zajęta przez Seldżukidów, którzy uczynili je stolicą Sułtanatu Rum. Swój największy okres rozwoju Konya przeżywała na przełomie XII i XIII wieku. Po klęsce Seldżuków w bitwie pod Köse Dağ w 1234 roku miasto zostało zajęte przez Mongołów. Niespełna wiek później Konya stała się częścią Księstwa Karaman, a w 1420 roku miasto dostało się we władanie Imperium osmańskiego. Obecnie Konya to jedno z najważniejszych miejsc świętych w świecie islamu. To właśnie tutaj zmierzają wszystkie pielgrzymki z całej Turcji. Najcenniejszym zabytkiem miasta jest słynne Mauzoleum Mevlany. Stanowi ono pozostałość po Zakonie Tańczących Derwiszy, który założony został w XIII wieku przez seldżuckiego filozofa i jednego z największych nauczycieli duchowych islamu - Celaddina Rumiego zwanego Mevlaną (Nasz Pan). Charakterystyczna turkusowa kopuła świątyni stanowi dziś jeden z symboli miasta jak i zarazem całego kraju. Na terenie klasztoru znajduje się grobowiec Mevlany (Zielony Grobowiec - Yeşil Tube) oraz krypty późniejszych mistrzów zakonu. Najważniejszą relikwią jest jednak przechowywany w specjalnej urnie włos z brody Mahometa. Oprócz samego grobu, w budynku znajduje się także niewielkie muzeum, w którym zgromadzono liczne pięknie zdobione księgi Koranu, oraz ekspozycja przybliżającą historię zakonu. Pozostałe ważne zabytki miasta to m.in. XVI wieczny meczet Selimiye Camii, Pałac Sułtanów (Sultani Saray), XIII wieczna medresa, Muzeum Archeologiczne oraz pochodzący z pierwszej połowy XIII wieku i będący jedną z najstarszych budowli miasta Meczet Alaeddina.

Po wizycie w mauzoleum kontynuowaliśmy naszą podróż i po kolejnej godzinie jazdy zatrzymaliśmy się na lunch. Po kolejnej godzinie jazdy wjechaliśmy już na tereny Kapadocji i dojechaliśmy do podziemnego miasta, których jest tutaj ponad 200. My dzisiaj zwiedzaliśmy podziemne miasto w Saratli. Mieszkańcy budowali podziemne tunele po to, aby bronić się przed najeźdźcami albo przed prześladowcami chrześcijan. Legenda głosi, że w tych podziemnych korytarzach mogło ukryć się aż 10 tysięcy osób plus bydło, dla którego również budowano pod ziemią specjalne pomieszczenia.

Zanim dojechaliśmy do hotelu zatrzymaliśmy się jeszcze na chwilę na punkcie widokowym, z widokiem na charakterystyczne dla Kapadocji skały w kształcie filarów zakończonych „czapeczkami”.

Do hotelu Kaya przyjechaliśmy około godziny 19.00. Hotel jest bardzo ładny i przepięknie położony wśród charakterystycznych, Kapadockich, wulkanicznych tufów. Po kolacji skorzystaliśmy sobie z hotelowego basenu i posiedzieliśmy sobie trochę przy nim obserwując zachodzące słońce. Jutro skoro świt, a właściwie jeszcze w nocy wyruszamy na lot balonem. Jeżeli pogoda pozwoli, to o świecie odbędziemy jedną z najsłynniejszych na świecie wypraw – lot balonem nad Kapadocją.