Wigilia klasowa

Ostatnie dni w szkole przed końcem roku upłynęły na wystawianiu ocen semestralnych, ale nie zapomnieliśmy także o zbliżających się świętach. W ubiegłym tygodniu rozdawaliśmy sobie prezenty mikołajkowe, a wczoraj klasa 3a przedstawiła dla całej szkoły jasełka. Później moja klasa przygotowała naszą klasową Wigilię. W tym roku mamy w klasie prawdziwą, żywą choinkę, a na Wigilii nie zabrakło opłatka, życzeń świątecznych, pierogów z kapustą i grzybami, pysznych ciast oraz owoców i napojów. Paula zrobiła również uwielbianą przez klasę foccacię. Nie było tylko barszczu, ale może za rok się pojawi...

A po naszej klasowej Wigilii, mieliśmy jeszcze wigilijne spotkanie nauczycieli. Dzisiaj był już ostatni dzień szkoły przed przerwą świąteczną. Z moją klasą zobaczę się dopiero w Nowym Roku.

Jasełka i Wigilia z moją nową klasą - 4c

W tym roku szkolnym dostałem, kolejne już w mojej karierze nauczycielskiej, wychowawstwo. Tym razem mam klasę 4c i ponieważ już ich trochę poznałem przez kilka pierwszych miesięcy nauki, to wypada chyba coś o nich już napisać. A dzisiaj jest ku temu dobra okazja, bo w szkole odbywały się aż trzy ważne wydarzenia. Najpierw, na wyremontowanej w końcu sali gimnastycznej, wszystkie klasy 1-6 obejrzały Jasełka, przygotowane w tym roku przez klasy trzecie.

Tak się w tym roku złożyło, że akurat dzisiaj moja klasa miała również robione zdjęcia klasowe. Tak więc po Jasełkach wszyscy ładnie ustawili się do zdjęcia, a chętni dodatkowo porobili sobie jeszcze zdjęcia indywidualne.

A na koniec dnia, na godzinie wychowawczej, cała nasza klasa przygotowała salę na klasową Wigilię, którą spędziliśmy w bardzo miłej atmosferze.

A moja nowa klasa jest bardzo fajna i mam nadzieję, że taka będzie aż do 8 klasy, choć zapewne bez problemów, jak to zresztą zazwyczaj bywa, się nie obejdzie...

Gambia, Senegal, Gwinea Bissau - dzień 5

W drogę powrotną do Bissau wypłynęliśmy o 7.30. Ocean ponownie był spokojny (choć nadal Atlantycki) i 2 godziny podróży minęły nam spokojnie. W stolicy Gwinei zatrzymaliśmy się najpierw na rondzie koło Pałacu Prezydenckiego. W miejscowym barze mogliśmy też kupić sobie pyszne, świeże ciastka, pieczywo oraz kawę lub herbatę.

Później podjechaliśmy na miejscowy targ, na którym w końcu mogliśmy kupić sobie jakieś pamiątki no i oczywiście magnesy. Po zakupach udaliśmy się w dalszą podroż. Naszym dzisiejszym celem była miejscowość Cap Skirring leżąca w Senegalu, nad Oceanem Atlantyckim. Po drodze spotkaliśmy się z drugą polską grupą, która realizuje swój program w odwrotnej kolejności niż my. Granicę z Senegalem przekroczyliśmy wyjątkowo szybko. Nie musieliśmy już czekać na wbijanie wiz do paszportów, więc przybijanie samych pieczątek poszło sprawnie. Kolejny postój mieliśmy w Ziguinchor, w dobrze już nam znanym barze koło portu nad rzeką Casamance. 

Stąd do Cap Skirring została nam już tylko godzina jazdy i to wyjątkowo dobrą, nową drogą. Nowością dla nas podczas tutejszego pobytu były wyrysowane na niej pasy ruchu, a także znaki drogowe, które pojawiły się przy drodze… Ponieważ nasz hotel znajduje się o kilkanaście minut drogi od samego miasteczka, to w Cap Skirring zatrzymaliśmy się na chwilę, żeby wymienić pieniądze i zrobić drobne zakupy spożywcze.

Gdy dotarliśmy do naszego Hotelu Maya była godzina 18.00. Hotel położony jest prawie nad samym brzegiem Atlantyku, który przywitał nas głośnym szumem fal. Po rozlokowaniu się w pokojach pierwszą rzeczą którą zrobiłem, było przebranie się w kąpielówki i pójście nad Ocean. Jak się później okazało nie tylko ja z naszej grupy wpadłem na ten pomysł. Ocean jest tutaj obłędny! Pusta, szeroka, kilkukilometrowa, piaszczysta plaża. Ogromne, groźne fale i potwornie silne prądy spowodowały, że do wody weszły tylko 3 osoby. Oczywiście ja byłem wśród tych osób i cały szczęśliwy bawiłem się w oceanie około godziny. Rewelacja!

Ponieważ dzisiaj jest Wigilia Bożego Narodzenia, to na godzinę 20.00 mieliśmy przygotowaną specjalną kolację świąteczną z wcześniejszym drinkiem powitalnym. Po naprawdę pysznej kolacji rozpoczął się, kolejny już na tym wyjeździe, pokaz tańców ludowych. Tym razem Senegalskich. Trwał ponad godzinę, zawierał w sobie występy dwóch „masek” – kumpo – ducha czuwającego nad plonami i małpy, której znaczenia nie poznaliśmy. Pokaz tańców był tym razem zupełnie inny niż ten Gwinejski. A po tańcach przyszedł w końcu czas na sen.