Twierdza Modlin

Dzisiaj wybraliśmy się z moją klasą (6b) i z klasą 6a na wycieczkę do Twierdzy Modlin. Przyznam, że jeszcze nigdy nie byłem w tej twierdzy, więc wykorzystałem okazję i dzięki jednemu z rodziców dziecka z mojej klasy zorganizowałem wycieczkę do twierdzy.

Na stronie Twierdzy Modlin możemy znaleźć krótki zapis jej historii:

"Położenie Modlina, u zbiegu rzek Wisły, Narwi i Wkry nadawało temu miejscu wybitne walory obronne. Znaczenie tego miejsca docenił również król szwedzki Karol Gustaw, zakładając tu obóz warowny o narysie gwiazdy czteroramiennej tzw. „Bugskansen”, który przetrwał aż do roku 1660. W 1806 roku Napoleon, dążąc do rozciągnięcia swych wpływów na wschodzie Europy, tworzy Księstwo Warszawskie. Rozpoczyna budowę na terytorium Księstwa szeregu twierdz. Wstępną decyzję o budowie twierdzy w Modlinie, podejmuje Napoleon, w grudniu 1806 roku w czasie pobytu w Poznaniu.

W myśl jego wskazówek powstaje obwód wewnętrzny dzisiejszej cytadeli, zaprojektowany przez szefa inżynierii napoleońskiej, gen. Francois de Chasselop-Laubat, a w 1809 roku, przy współudziale płk Jana Malleta, szefa Korpusu Wojsk Inżynieryjnych Księstwa Warszawskiego.

Wykorzystując naturalne warunki terenu, zbudowano wówczas na prawym brzegu Wisły ziemno-drewnianną twierdzę o narysie półowalu, z pięcioma bastionami, otwartą od strony rzeki. Szańce przedmostowe w Kazuniu na lewym brzegu Wisły oraz przy Nowym Dworze Mazowieckim utworzyły zespół warowny zamykający węzeł komunikacyjny wideł Wisły i Narwi. W 1813 roku, pod wodzą holenderskiego generała Dandelsa, oblegana przez Rosjan, kapituluje 1 grudnia 1813 roku. 4 grudnia 1830 roku stała się główną bazą wojsk powstańczych. W październiku 1831 roku załoga oblegana przez wojska rosyjskie kapituluje. W 1834 roku, pod panowaniem rosyjskim Modlin przemianowano na Nowogieorgiewsk. Nazwa ta, traktowana jako urzędowa przetrwała do 1915 roku W oparciu o stare korony o narysie bastionowym, powstał obwód zewnętrzny twierdzy, składający się sześciu frontów. Budowę kompleksu koszarowego o długości 2250 metrów rozpoczęto w roku 1832, a zakończono w roku 1864. Cytadela i obwód zewnętrzny zostały otoczone murem zwanym Carnota. W 1873 roku rząd carski podjął decyzję otoczenia twierdzy łańcuchem fortów, a ich realizację rozpoczęto 10 lat później. W odległości 2-6 km od fortecy, zbudowano pierwszy pierścień 8 ceglano-ziemnych fortów, o łącznej długości 30 km. Kolejną modernizację przeprowadzono w latach 1912-1914. Wykonano wtedy 10 fortów betonowych w odległości 5-10 km od cytadeli, stanowiących drugi pierścień fortów, z zastosowaniem osłon żelbetonowych i stalowych wieżyczek pancernych. W I wojnie światowej, po 10 dniach walki z Niemcami twierdza kapituluje. Do listopada 1918 roku obsadzona jest przez załogę niemiecką. W grudniu 1918 roku władzę, po upływie 87 lat przejęło Wojsko Polskie.

W okresie międzywojennym na terenie Modlina stacjonował Korpus Kadetów. Istniało również Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych, ze Szkołą Podchorążych i Szkołą Podoficerską oraz Centrum Wyszkolenia Saperów. Od 11 września 1939 roku, przez 18 dni żołnierze walczą w osamotnieniu, dając tym samym przykład wielkiego męstwa. Kapitulują, głównie z powodu wyczerpania się amunicji, medykamentów i żywności. W obronie Modlina straciło życie ponad 2000 żołnierzy polskich. W dalszej fazie II wojny światowej została wyzwolona przez wojska radzieckie 18 stycznia 1945 roku Wkrótce potem polskie władze wojskowe przejęły twierdzę ponownie. Przez jednostki stacjonujące w Modlinie przewinęło się tysiące żołnierzy zawodowych i kilkanaście tysięcy żołnierzy służby zasadniczej. Świadek wielkich wydarzeń stoi i czeka na lepsze czasy.

Agencja Mienia Wojskowego, jako ówczesny właściciel – podzieliła swój teren na działki i rozpoczęła powolny proces sprzedaży. W 2012 roku sprzedano spichlerz, a w wakacje 2013 roku jeden z najbardziej rozpoznawalnych budynków Modlina Twierdzy tzw. koszarowiec (cytadela). Został on sprzedany prywatnej firmie deweloperskiej."

Zwiedzanie Twierdzy Modlin z przewodniczką zajęło nam ponad 3 godziny. W tym czasie obeszliśmy prawie cały obszar twierdzy. Byliśmy zarówno w części szkolnej (dla kadetów), jak i w magazynach prochu, areszcie czy też podziemiach i bastionie, ale również w parku otczającym twierdzę i miescu, które zostało wykorzystane do wybudowania planów filmowych polskich produkcji.

A po zwiedzaniu zorganizowano nam ognisko z zakupionymi przez nas wcześniej kiełbaskami. Pogoda nam dopisała, było ciepło i słonecznie, więc dzieciaki wróciły do domu zadowolone.

Jordania - dzień 8

Dzisiaj wieczorem wracamy już niestety z powrotem do Polski. Zanim to jednak nastąpiło postanowiliśmy powłóczyć się jeszcze po uliczkach Ammanu i zobaczyć trzy najbardziej znane meczety w mieście. Pierwszym z nich był meczet Króla Abdullaha I, przykryty charakterystyczną błękitną kopułą, od której wywodzi się bardziej popularna jego nazwa – Meczet Błękitny. Wybudował go w 1989 roku król Hussejn, ku pamięci swego królewskiego dziadka. Jest ogromny, w środku może pomieścić 7 tysięcy wiernych, a na dziedzińcu zmieści się dodatkowe 3 tysiące osób. Jest tu też sala kobieca na 500 osób i loża królewska. Wrażenie potęguje niebieska kopuła o średnicy 35 metrów nad salą modlitewną. Znajduje się tu też małe muzeum islamskie z pamiątkami po królu i z makietami meczetów. Jako jedyny, może być zwiedzany w środku przez turystów.

Spod Błękitnego Meczetu udaliśmy się do znajdującego się na przeciwległym wzgórzu meczetu Abu Darwish o charakterystycznej biało-czarnej fasadzie. Został on zbudowany w 1961 roku dla mniejszości Czerkiesów czyli grupy etnicznej pochodzącej z północno-zachodniego Kaukazu. Dojście do meczetu okazało się bardzo męczące. Musieliśmy pokonać mnóstwo schodów i na samym szczycie byliśmy bardzo zmęczeni. Zastanawialiśmy się, co by było, gdyby przyszło nam pokonać tą trasę w lecie, przy ponad 40-stopniowym upale…

Spod meczetu Abu Darwish pozostało nam już tylko zejście do centrum, gdzie podeszliśmy jeszcze zobaczyć i zrobić zdjęcia meczetowi Króla Husajna z 1924 roku, z dwoma smukłymi minaretami. Ponieważ byliśmy w samym centrum, to ostatnie chwile w Jordanii postanowiliśmy spędzić na zakup ostatnich pamiątek i wydaniu resztek pieniędzy, które nam zostały. Kupiliśmy sobie również po raz kolejny pyszny sok z trzciny cukrowej, a wcześniej również sok ze świeżo wyciskanych granatów.

Zgodnie z tym co sobie zaplanowaliśmy wcześniej, około godziny 15.30 ruszyliśmy na lotnisko. Po dojechaniu na parking i oddaniu samochodu do wypożyczalni Sixt mieliśmy jeszcze sporo czasu na przepakowanie się, a następnie na odprawę bagażową. Samolot Ryanair do Polski wyleciał z kilkunastominutowym opóźnieniem, ale na lotnisku w Modlinie byliśmy planowo, krótko po godzinie 23. Udało nam się załapać na pierwszy bus do Warszawy, a z centrum dojechaliśmy do domu taksówką. I tak oto skończyła się nasza podróż po naprawdę pięknej Jordanii. Kolejny kraj na liście odhaczony :).