Namibia - dzień 7 - Przejazd do Palmwag

Dzisiaj obudziliśmy się gdy jeszcze było ciemno, bo mieliśmy zamiar pojechać na wschód słońca. Okazało się, że nad ranem doskonale było widać na niebie Krzyż Południa. Po szybkim spakowaniu się pojechaliśmy szukać najlepszej miejscówki na oglądanie wschodu. Znaleźliśmy ją przy łuku skalnym w masywie Spitzkoppe, znajdującym się w obrębie naszego campingu.

Po sesji zdjęciowej o wschodzie słońca zasiedliśmy do śniadania, po czym pojechaliśmy jeszcze dalej, będąc nadal w obrębie naszego campingu, żeby zobaczyć malowidła naskalne wykonane przez Buszmenów. Żeby się do nich dostać musieliśmy najpierw wspiąć się dość wysoko po granitowej skale, wspomagając się przy wejściu łańcuchami. Gdy dotarliśmy na miejsce, przewodnik opowiedział nam o historii malunków i w ogóle o historii Buszmenów na tych terenach.

Kiedy w końcu opuściliśmy camping pod Spitzkoppe, skierowaliśmy się dalej na północ, do miejscowości Palmwag, w której będziemy dziś nocować. Po drodze zatrzymaliśmy się na targu w miejscowości Oruhito, przy wyschniętej o tej porze roku rzece Ugab, gdzie kobiety z plemienia Himba oraz Herero sprzedawały regionalne pamiątki. Na targu wydałem sporo namibijskich dolarów oraz zrobiłem sobie ładne zdjęcia ze sprzedającym kobietami, ubranymi w swoje plemienne stroje.

Kontynuując naszą drogę do Palmwag mieliśmy dzisiaj jeszcze dwie niezapowiedziane niespodzianki. Pierwszą z nich były stojące przy drodze strusie, a drugą – stojące przy drodze żyrafy 🙂.

Na camping dojechaliśmy wyjątkowo wcześnie, bo już około godziny 16.00. Mieliśmy  więc bardzo dużo czasu żeby zjeść dobry obiad (ja jadłem dzisiaj stek z oryksa), a następnie pokąpać się trochę w basenie. A wieczorem zasiedliśmy do grupowych rozmów oraz oglądaliśmy gwiazdy. Tym razem udało nam się zobaczyć Wielki Obłok Magellana.

Jordania - dzień 8

Dzisiaj wieczorem wracamy już niestety z powrotem do Polski. Zanim to jednak nastąpiło postanowiliśmy powłóczyć się jeszcze po uliczkach Ammanu i zobaczyć trzy najbardziej znane meczety w mieście. Pierwszym z nich był meczet Króla Abdullaha I, przykryty charakterystyczną błękitną kopułą, od której wywodzi się bardziej popularna jego nazwa – Meczet Błękitny. Wybudował go w 1989 roku król Hussejn, ku pamięci swego królewskiego dziadka. Jest ogromny, w środku może pomieścić 7 tysięcy wiernych, a na dziedzińcu zmieści się dodatkowe 3 tysiące osób. Jest tu też sala kobieca na 500 osób i loża królewska. Wrażenie potęguje niebieska kopuła o średnicy 35 metrów nad salą modlitewną. Znajduje się tu też małe muzeum islamskie z pamiątkami po królu i z makietami meczetów. Jako jedyny, może być zwiedzany w środku przez turystów.

Spod Błękitnego Meczetu udaliśmy się do znajdującego się na przeciwległym wzgórzu meczetu Abu Darwish o charakterystycznej biało-czarnej fasadzie. Został on zbudowany w 1961 roku dla mniejszości Czerkiesów czyli grupy etnicznej pochodzącej z północno-zachodniego Kaukazu. Dojście do meczetu okazało się bardzo męczące. Musieliśmy pokonać mnóstwo schodów i na samym szczycie byliśmy bardzo zmęczeni. Zastanawialiśmy się, co by było, gdyby przyszło nam pokonać tą trasę w lecie, przy ponad 40-stopniowym upale…

Spod meczetu Abu Darwish pozostało nam już tylko zejście do centrum, gdzie podeszliśmy jeszcze zobaczyć i zrobić zdjęcia meczetowi Króla Husajna z 1924 roku, z dwoma smukłymi minaretami. Ponieważ byliśmy w samym centrum, to ostatnie chwile w Jordanii postanowiliśmy spędzić na zakup ostatnich pamiątek i wydaniu resztek pieniędzy, które nam zostały. Kupiliśmy sobie również po raz kolejny pyszny sok z trzciny cukrowej, a wcześniej również sok ze świeżo wyciskanych granatów.

Zgodnie z tym co sobie zaplanowaliśmy wcześniej, około godziny 15.30 ruszyliśmy na lotnisko. Po dojechaniu na parking i oddaniu samochodu do wypożyczalni Sixt mieliśmy jeszcze sporo czasu na przepakowanie się, a następnie na odprawę bagażową. Samolot Ryanair do Polski wyleciał z kilkunastominutowym opóźnieniem, ale na lotnisku w Modlinie byliśmy planowo, krótko po godzinie 23. Udało nam się załapać na pierwszy bus do Warszawy, a z centrum dojechaliśmy do domu taksówką. I tak oto skończyła się nasza podróż po naprawdę pięknej Jordanii. Kolejny kraj na liście odhaczony :).