W nocy padało, a właściwie lało, bez przerwy. W pewnym momencie okazało się, że woda zaczyna zbierać się na tarpie nad namiotem dziewczyn. Kilka razy w ciągu nocy musiałem więc wstawać, wychodzić z namiotu i wylewać zgromadzoną wodę, żeby nie zrobiło się z tego większe nieszczęście. Noc na Wyspie Miłości zaczęła się więc wczoraj całkiem romantycznie, ale szybko okazało się, że nazwa wyspy nie ma wiele wspólnego z warunkami atmosferycznymi, na które trafiliśmy. Ostatecznie jednak wszyscy przetrwaliśmy cało tę deszczową noc. I tylko szkoda, że Maks cały czas nie czuł się najlepiej. Zadzwonił więc rano do mamy, która ma po niego przyjechać dzisiaj wieczorem.
Deszcz przestał padać dopiero po godzinie 7 rano. Po takiej nocy można było się spodziewać, że rano czeka nas suszenie namiotów i całego naszego dobytku, a pakowanie obozu będzie mało przyjemne. Tymczasem pogoda zrobiła nam niespodziankę. Kiedy wstaliśmy i zjedliśmy śniadanie, na chwilę wyszło nawet słońce. I, co najważniejsze, udało nam się spakować cały obóz na sucho. Po nocnych ulewach było to właściwie małym cudem.
Na wodę wypłynęliśmy przed godziną 13.00. Początkowo pogoda była naprawdę ładna. Dość szybko okazało się jednak, że za nami podążają ciemne chmury. Przez jakiś czas mieliśmy wrażenie, że uda nam się przed nimi uciec, ale ostatecznie dogoniły nas tuż przed śluzą Lalka. Zaczęło padać, choć na szczęście na razie niezbyt mocno. Przy śluzie czekała nas druga podczas naszego spływu przenoska. Po pierwszej, w Babiętach, byliśmy już zdecydowanie bardziej zaprawieni w bojach i przenoszenie kajaków poszło nam całkiem sprawnie. Tym razem mieliśmy zresztą dodatkową pomoc. Płynęła akurat tą samą trasą jakaś grupa kajakarzy i jej uczestnicy pomogli nam przenieść dwa kajaki.
Niestety chwilę później, zanim zdążyliśmy ruszyć w dalszą drogę, przyszła kolejna porcja deszczu, tym razem w towarzystwie burzy. Na szczęście burza nie była duża i nie była też bezpośrednio nad nami, ale mimo tego deszcz padał naprawdę bardzo mocno. Opad trwał tylko kilkanaście minut, więc schowaliśmy się pod drzewami w lesie i przeczekaliśmy najgorszy moment. Tyle tylko, że las okazał się schronieniem raczej symbolicznym. Przy takiej ulewie drzewa niewiele już pomagały i kiedy deszcz w końcu odpuścił, byliśmy przemoczeni do suchej nitki.
Po burzy ruszyliśmy dalej, ale postanowiliśmy nie przesadzać z dzisiejszym etapem. Zdecydowaliśmy, że dopłyniemy tylko do Spychowa, do stanicy, i tam zostaniemy na noc. Po drodze złapały nas jeszcze dwa kolejne deszcze, ale tym razem były już krótkie. Jakby tego było mało, kiedy dopłynęliśmy do stanicy, znowu zaczęło padać. Nie rozpakowywaliśmy się więc od razu, tylko najpierw poszliśmy do baru na obiad. I tutaj kolejna dobra wiadomość – jedzenie było naprawdę pyszne.
W czasie, gdy jedliśmy obiad, przyjechała po Maksa mama, żeby zabrać go do domu. Przy okazji zaproponowała nam coś, czego zupełnie się nie spodziewaliśmy – nocleg w domku jej taty w Piasutnie, nad jeziorem o tej samej nazwie, kilkanaście kilometrów od Spychowa. Początkowo trochę się wahaliśmy. Za nocleg w stanicy mieliśmy już przecież zapłacone, ale ostatecznie uznaliśmy, że w taką pogodę warto skorzystać z tej propozycji. Tym bardziej, że kiedy powiedziałem w stanicy, że rezygnujemy z noclegu, pan okazał się bardzo miły i bez problemu zwrócił nam pieniądze. Pojechaliśmy więc do Piasutna. I kiedy weszliśmy do domu okazało się, że trafiliśmy w najlepsze możliwe miejsce na świecie. Dom był naprawdę cudowny. Po kilku dniach spania w namiotach, gotowania własnych posiłków i wożenia całego dobytku w kajakach, nagle znaleźliśmy się w raju... czyli w normalnym, wygodnym domu. Dzieci były zachwycone. My zresztą też. Pozostał tylko jeden problem – pokoje. Oczywiście każdy chciał dostać te najlepsze, znajdujące się na samej górze. Ponieważ nie było żadnego sensownego sposobu, żeby to sprawiedliwie rozstrzygnąć, zrobiliśmy losowanie. Każdy rzucał kostkami. Szczęście ostatecznie uśmiechnęło się do dziewczyn, które wygrały najlepsze pokoje. Wieczorem rozpaliliśmy w kominku. Nie dość, że zrobiło się bardzo przyjemnie i nastrojowo, to po dwóch dniach deszczu mieliśmy wreszcie możliwość porządnego wysuszenia naszych rzeczy. Mokre ubrania, ręczniki i inne rzeczy rozwiesiliśmy wokół kominka, a dzieci mogły w końcu odpocząć w ciepłym i suchym miejscu. Ale nie marnowały czasu. Do poźnego wieczora wszyscy bawili się, grali w karty, rozmawiali i integrowali się na całego. Szkoda tylko, że nie było już z nami Maksa - niestety chory musiał jechać do domu, leżeć w łóżku i brać lekarstwa.
Wieczorem sprawdziliśmy jeszcze prognozę pogody na następny dzień. Nie była ona najlepsza. Porozmawiałem więc z mamą Maksa, która sama zaproponowała nam żebyśmy zostali w domku jeszcze przez jeden dzień. Później przedyskutowaliśmy całą sytuację z dziećmi i wspólnie zdecydowaliśmy, że zostajemy w Piasutnie jeszcze przez cały następny dzień. Na szlak mamy wrócić dopiero w czwartek – oczywiście pod warunkiem, że uda się zostawić nasze kajaki w stanicy w Spychowie. I tak, trochę nieplanowanie, po czterech dniach spływu dostaliśmy jeden dzień przerwy. Zamiast kolejnej nocy w namiotach, czekało nas spanie w prawdziwych łóżkach, ciepło z kominka i możliwość wysuszenia wszystkiego, co przez ostatnie dwa dni zdążyło przemoknąć. Po dwóch dniach deszczu chyba wszyscy uznaliśmy, że taka przerwa nam się po prostu należy.
