
Wycieczka do Moskwy rozpoczęta. Z
Warszawy wyjechaliśmy około południa. Przez cała drogę w Polsce, na Litwie i
Łotwie padał deszcz. Na granicę z Rosją dojechaliśmy już po północy, czyli w
piątek. Przekroczyliśmy ją dość szybko, bo już po około dwóch godzinach. W
Moskwie, pod hotelem Tourist, byliśmy po godzinie 17. Zjedliśmy obiad,
dostaliśmy klucze do pokoju, ale tylko po to, żeby zostawić w nim swoje rzeczy,
bo zaraz czekał na nas w centrum przewodnik, który oprowadzał nas dzisiaj po
Kitaj-gorodzie i Arbacie.
Pierwsze wrażenie z Moskwy jest
niewyobrażalne. Stolica Rosji jest przepiękna. Zaczęliśmy od zwiedzania Kitaj-gorodu.
Po wyjściu z metra udaliśmy się do Parku Zaryadye, z którego roztacza się jeden
z ładniejszych widoków na całe centrum.
Kitaj-gorod to historyczna
dzielnica miasta Moskwy. Od lat 1536-1539 była otoczona murami obronnymi
zbudowanymi przez włoskiego architekta. Mury posiadały 13 baszt i 6 bram.
Ostatnią oryginalną wieżę obronną wyburzono w 1930 roku. W czasach ZSRR znajdował
się tu kompleks obiektów Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Związku
Radzieckiego, a historyczne budynki zostały poważnie zniszczone podczas
wyburzeń. Obecnie dzielnica pełni funkcję biurową i biznesową.
Z Parku Zaradye przeszliśmy pieszą
kładką znajdującą się częściowo ponad rzeką Moskwą, a potem weszliśmy w gąszcz pięknie
udekorowanych na święta uliczek dzielnicy. Przechodząc obok Teatru Bolszoj
udaliśmy się następnie w kierunku Soboru Chrystusa Zbawiciela, podziwiając
budynki położone przy ulicy Mokhovaya.
Spod Soboru niedaleko już było do
Arbatu. Musieliśmy tylko przejść wzdłuż Bulwaru Gogolewskiego i już mogliśmy
wejść na słynną ulicę Arbat, która jest najstarszą ulicą Moskwy i pierwszym
deptakiem w całej Rosji. Narodził się w XV wieku i jest dziś, obok Kremla i Placu
Czerwonego najpopularniejszym turystycznie miejscem Moskwy, ze swoją historią,
charakterem i tradycjami. Atmosfera Arbatu, szczególnie latem, kiedy można
usiąść w którymś z licznych kawiarnianych ogródków i posłuchać jednego z
ulicznych muzykantów, prezentujących swoje wersje utworów Wysockiego, Okudżawy
czy Wertyńskiego, odbiega zdecydowanie od nowoczesnej, oszalałej w pędzie po
wielkie pieniądze Moskwy początku XXI wieku.
Na dzisiaj to był już koniec
zwiedzania. Zmęczeni wsiedliśmy do metra i podziwiając jeszcze po drodze
niektóre jego stacje dotarliśmy w końcu do naszego hotelu i zmęczeni poszliśmy
spać.