Peru, Boliwia, Chile - Dzień 10 - Podróż do Machu Picchu Pueblo

Całą noc bolała mnie głowa i źle się czułem. Dorwała mnie choroba wysokościowa, pomimo że od początku wyjazdu piję codziennie herbatę z liśćmi koki, która pomaga zaaklimatyzować się na dużych wysokościach. Dodatkowo w Kanionie Colca całą naszą grupę pogryzły muszki i ślady po pogryzieniach mają wszyscy, a są one bardzo swędzące. Mamy nadzieję, że to tylko muszki i że nie dorwały nas w jakimś hotelu pluskwy, bo cały czas pojawiają nam się nowe ślady. Na szczęście gdy wstałem, to czułem się już trochę lepiej. Po śniadaniu, którego niewiele zjadłem, wyruszyliśmy na dwudniową wycieczkę do Machu Picchu. Z małymi plecakami poszliśmy pieszo przez miasto do biura Inka Trail, które organizuje naszą wycieczkę. Miasto jest bardzo ładne, ale zwiedzać będziemy go dopiero po powrocie z Machu Picchu.

Pierwszą część drogi jechaliśmy busem i pokrywała się ona w większej części z naszą wczorajszą wycieczką. Nowa trasa zaczęła się dopiero, gdy zjechaliśmy w dolinę rzeki Urubamba, do miejscowości o tej samej nazwie. Kilkanaście kilometrów dalej znajduje się miejscowość Ollantaytambo, z której rozpoczęliśmy drugą część naszej dzisiejszej podróży. Tutaj dowiózł nas busik i mieliśmy trochę czasu, żeby przejść się po tutejszych straganach z pamiątkami. W międzyczasie prawie wszyscy otrzymali na komórkę alert o tym, że w najbliższym czasie ma mocno padać deszcz. Prawie wszyscy, bo ja nie dostałem... W każdym razie mamy nadzieję, że jutro pogoda pozwoli nam bez przeszkód podziwiać jeden z 7 nowych cudów świata (a właściwie 8, bo już po ich wybraniu, do listy nowych cudów dodano jeszcze, niejako "z urzędu", egipskie piramidy w Gizie).

Drugą część trasy pokonaliśmy pociągiem „MachuPicchu Train”. Aż do samej miejscowości Aguas Calientes (albo jak kto woli Machu Picchu Pueblo) jechaliśmy malowniczą doliną rzeki Urubamba. Niepostrzeżenie, w ciągu zaledwie kilkunastu minut jazdy pociągiem, krajobraz za oknami zmienił się z pustynnego na typowy dla klimatu równikowego. Zaczęła pojawiać się gęsta roślinność, na drzewach widać było rosnące epifity, a po wyjściu z pociągu poczuliśmy się jak w tropikach. Było parno i wilgotno.

Po krótkim pobycie w hotelowym pokoju wyszliśmy na obiad, do poleconej nam przez obsługę hotelu restauracji Pueblo Viejo. Jedzenie było naprawdę pyszne i bardzo ładnie podane. Po obiedzie mieliśmy iść od razu do gorących źródeł Aguas Calientes, ale w międzyczasie mocno się rozpadało i postanowiliśmy przeczekać deszcz w restauracji.

Po kilkunastu minutach doczekaliśmy się w końcu momentu, kiedy deszcz przestał padać i poszliśmy w końcu do gorących źródeł, które okazały się wcale nie takie gorące, ale za to położone w przepięknej scenerii. Po kąpieli wróciłem z Ulą wcześniej do hotelu, ale po drodze zaczepiła mnie miła Peruwianka i namówiła mnie na inkaski masaż. Ponieważ Ula nie była zainteresowana masażem, to wróciliśmy razem do hotelu, a potem, już sam, wróciłem do miłej Peruwianki i za 20 dolarów miałem godzinny masaż całego ciała. Po powrocie do hotelu poszliśmy spać.

Peru, Boliwia, Chile - Dzień 8 - Kanion Colca - dzień 2

Wejście rozpoczęliśmy jeszcze po ciemku, jednak już po kilkunastu minutach zaczęło się rozjaśniać. Początek był bardzo trudny, później było nieco trudniej, a pod koniec najtrudniej. Po drodze miałem różne etapy. Najpierw szło mi się dosyć ciężko, później przyspieszyłem i powyprzedzałem kilka osób, ale wkrótce przyszedł lekki kryzys i musiałem częściej odpoczywać. Pod sam koniec wspinaczki minęły nas osoby, które wjeżdżały na mułach. Zrobiłem Uli kilka zdjęć i zaraz potem zaczęło się najgorsze. Zaczęły łapać mnie skurcze w nogach. Na szczęście nie były one tak mocne, jakie dopadły mnie kilka lat temu w Słowackim Raju i po krótkich odpoczynkach przechodziły na jakiś czas i mogłem iść dalej. Całe szczęście, że od szczytu kanionu dzieliło mnie już tylko kilkaset metrów drogi. Po dotarciu na szczyt pozostało mi już tylko kilka minut płaskiej drogi do miasteczka Cabanaconde, z którego nasz busik zabrał nas na śniadanie.

Po śniadaniu zaczęliśmy powrót do Arequipy, ale po drodze mieliśmy jeszcze zaplanowanych kilka atrakcji. Najpierw pojechaliśmy do gorących źródeł Chacapi w miejscowości Yanque. Po trudach dzisiejszej wspinaczki godzinny pobyt w gorącej wodzie był cudownym relaksem dla naszych obolałych mięśni.

Ze źródeł pojechaliśmy na lunch w formie bufetu, a po nim, przez bardzo ładny płaskowyż, dojechaliśmy na punkt widokowy na okoliczne wulkany. Było stąd widać następujące wulkany: Ampato (6288 m n.p.m.), Sabancaya (5980 m n.p.m.), Hualca Hualca (6025 m n.p.m.), Chachani (6057 m n.p.m.), Misti (5822 m n.p.m.), Mismi (5672 m n.p.m.), Chucura (5360 m n.p.m.) i Ubinas (4270 m n.p.m.). Było to najwyższe miejsce w jakim dzisiaj byliśmy, bo przełęcz zlokalizowana była na wysokości prawie 4800 m n.p.m.

Kontynuując powrót do Arequipy przejeżdżaliśmy przez teren Rezerwatu Salinas y Aguada Blanca. Jest to obszar chroniony, położony w regionach Arequipa i Moquegua stworzony w celu ochrony lokalnej flory, fauny oraz niezwykłego krajobrazu. Przejeżdżając przez park mieliśmy okazję podziwiać niezwykłe krajobrazy oraz oglądać pasące się tuż przy drodze lamy, alpaki oraz wikunie. Nie widzieliśmy tylko gwanako, które są największe spośród andyjskich lamowatych. A skoro już jesteśmy przy lamach, to warto napisać, że według obecnej wiedzy, jako dzikie gatunki traktuje się wikunie i gwanako, a odpowiednio alpaki i lamy to udomowione ich odmiany.

Ostatni odcinek drogi był najbardziej zatłoczony, bo wszyscy chcieli zdążyć przed 14.00, kiedy to zamykają na 3 godziny drogę, żeby ją remontować. Do hotelu dojechaliśmy o 17.00. Mieliśmy dużo czasu, żeby się przepakować i przygotować do kolejnego nocnego przejazdu autokarem. Tym razem jedziemy do Cuzco.