Peru, Boliwia, Chile - Dzień 8 - Kanion Colca - dzień 2

Wejście rozpoczęliśmy jeszcze po ciemku, jednak już po kilkunastu minutach zaczęło się rozjaśniać. Początek był bardzo trudny, później było nieco trudniej, a pod koniec najtrudniej. Po drodze miałem różne etapy. Najpierw szło mi się dosyć ciężko, później przyspieszyłem i powyprzedzałem kilka osób, ale wkrótce przyszedł lekki kryzys i musiałem częściej odpoczywać. Pod sam koniec wspinaczki minęły nas osoby, które wjeżdżały na mułach. Zrobiłem Uli kilka zdjęć i zaraz potem zaczęło się najgorsze. Zaczęły łapać mnie skurcze w nogach. Na szczęście nie były one tak mocne, jakie dopadły mnie kilka lat temu w Słowackim Raju i po krótkich odpoczynkach przechodziły na jakiś czas i mogłem iść dalej. Całe szczęście, że od szczytu kanionu dzieliło mnie już tylko kilkaset metrów drogi. Po dotarciu na szczyt pozostało mi już tylko kilka minut płaskiej drogi do miasteczka Cabanaconde, z którego nasz busik zabrał nas na śniadanie.

Po śniadaniu zaczęliśmy powrót do Arequipy, ale po drodze mieliśmy jeszcze zaplanowanych kilka atrakcji. Najpierw pojechaliśmy do gorących źródeł Chacapi w miejscowości Yanque. Po trudach dzisiejszej wspinaczki godzinny pobyt w gorącej wodzie był cudownym relaksem dla naszych obolałych mięśni.

Ze źródeł pojechaliśmy na lunch w formie bufetu, a po nim, przez bardzo ładny płaskowyż, dojechaliśmy na punkt widokowy na okoliczne wulkany. Było stąd widać następujące wulkany: Ampato (6288 m n.p.m.), Sabancaya (5980 m n.p.m.), Hualca Hualca (6025 m n.p.m.), Chachani (6057 m n.p.m.), Misti (5822 m n.p.m.), Mismi (5672 m n.p.m.), Chucura (5360 m n.p.m.) i Ubinas (4270 m n.p.m.). Było to najwyższe miejsce w jakim dzisiaj byliśmy, bo przełęcz zlokalizowana była na wysokości prawie 4800 m n.p.m.

Kontynuując powrót do Arequipy przejeżdżaliśmy przez teren Rezerwatu Salinas y Aguada Blanca. Jest to obszar chroniony, położony w regionach Arequipa i Moquegua stworzony w celu ochrony lokalnej flory, fauny oraz niezwykłego krajobrazu. Przejeżdżając przez park mieliśmy okazję podziwiać niezwykłe krajobrazy oraz oglądać pasące się tuż przy drodze lamy, alpaki oraz wikunie. Nie widzieliśmy tylko gwanako, które są największe spośród andyjskich lamowatych. A skoro już jesteśmy przy lamach, to warto napisać, że według obecnej wiedzy, jako dzikie gatunki traktuje się wikunie i gwanako, a odpowiednio alpaki i lamy to udomowione ich odmiany.

Ostatni odcinek drogi był najbardziej zatłoczony, bo wszyscy chcieli zdążyć przed 14.00, kiedy to zamykają na 3 godziny drogę, żeby ją remontować. Do hotelu dojechaliśmy o 17.00. Mieliśmy dużo czasu, żeby się przepakować i przygotować do kolejnego nocnego przejazdu autokarem. Tym razem jedziemy do Cuzco. 

Meksyk - dzień 8

Dzisiaj nie poszedłem na śniadanie, bo rano mnie trochę „przegoniło”. Na szczęście czułem się dobrze, ale okazało się, że w naszej grupie było kilka osób, które dziś bardzo słabo się czuły (wczoraj nasz pilot też miał kłopoty żołądkowe). Po śniadaniu pojechaliśmy na największe w Meksyku stanowisko archeologiczne – Monte Albán, czyli Białą Górę. Nazwa prekolumbijska oznaczała prawdopodobnie Górę Jaguara.

Monte Albán – dawne centrum kulturalne Mezoameryki położone jest na Wyżynie Meksykańskiej, na wysokości 2000 m n.p.m. i około 400 metrów nad otaczającymi wzgórze dolinami. Mimo odkrycia tylko około 10% pierwotnej zabudowy jest to największe i jedno z ciekawszych miejsc w Meksyku. W historii Monte Albán archeologowie wyróżniają cztery okresy rozwoju: I i II okres związany jest z wpływami Olmeków - czas trwania od VI wieku p.n.e. do II wieku n.e.; okres wpływów Zapoteków to okres III trwający od III do IX wieku; czas wpływów Misteków to okres IV, który trwał od X do XIV wieku.

Po zwiedzeniu kompleksu ruszyliśmy w drogę do Puebli, w której dziś nocujemy. Po drodze mieliśmy krótki postój na szybkie tacos (ja nadal jeszcze nic nie jadłem), a kilka kilometrów dalej nasz kierowca zatrzymał się na chwilę przy drodze, przy ogromnych kaktusach, żebyśmy mogli sobie zrobić przy nich zdjęcia. Później pięknie było widać z drogi dwa wulkany: Pico de Orizaba (5636 m n.p.m.), który jest jednocześnie najwyższym szczytem Meksyku i Malinche (4420 m n.p.m.). Do Puebli dojechaliśmy około godziny 16.30. Po zakwaterowaniu w hotelu poszliśmy na spacer po mieście.

Puebla - miasto aniołów - to czwarte pod względem liczby mieszkańców (blisko 1,6 miliona) miasto w Meksyku. Założył je, 16 kwietnia 1531 roku jako ośrodek handlowy a zarazem umocniony punkt obronny, arcybiskup Santo Domingo Toribio Benavente. Początkowo miasto to nazywane było Ciudad de los Ángeles lub Puebla de los Ángeles, w hiszpańskim skrócie Angelópolis. Obecnie najczęściej mówi się na miasto po prostu Puebla. Zbudowane jako pierwsze w Meksyku miasto kolonialne z siatką ulic przecinających się pod kątem prostym. Po kilku epizodach wojennych miasto rozwijało się dalej, szczególnie intensywnie na przełomie XIX i XX wieku, jako ośrodek handlowy, przemysłowy oraz kulturalny. Obecnie jest miastem uniwersyteckim, a zarazem przemysłowym, z dominującym przemysłem lekkim, spożywczym, chemicznym, metalurgicznym oraz samochodowym.

Jest także miastem bogatym w świątynie. Znajduje się tu ponad 70 kościołów, w tym kilka szczególnie zabytkowych oraz około tysiąca cennych budowli z okresu kolonialnego. Historyczne centrum zostało wpisane w 1987 roku na Listę Dziedzictwa UNESCO. Jak w przypadku większości starych meksykańskich miast powstawało ono dookoła Placu Głównego - Plaza Prinicipal, zwanego też Zócalo - zielonego, zadrzewionego skweru. Stoi przy nim, bokiem do placu, katedra. Druga pod względem wielkości, po stołecznej, w Meksyku i szczególnie cenna. Katedrę, w stylu renesansu – tutejszej jego odmianie herreresco oraz wczesnego baroku, budowano niemal sto lat, od 1550 do 1649 roku, kiedy konsekrował ją tutejszy biskup Juan de Palafox. Ma ona 5 naw i 14 kaplic bocznych, dwie bliźniacze, najwyższe w kraju wieże (69 metrów) i dzwonnice, z góry których roztacza się piękna panorama miasta i jego okolic.

Puebla to ponadto, a może przede wszystkim, atrakcyjna i żyjąca niemal przez całą dobę metropolia. Z ulicznymi orkiestrami i występami, licznymi atrakcjami, a także niezliczonymi restauracjami, barami i kawiarniami. Warto dodać, że miasto to uważane jest za stolicę meksykańskiej kuchni. Jest tu sporo lokali specjalizujących się w niej, słynących z poszczególnych dań czy potraw. Turyści, zwłaszcza meksykańscy, przyjeżdżają tu więc często nie tak, jak cudzoziemcy, na dzień – dwa, lecz nawet na dłuższe pobyty. Po spacerze wróciliśmy do hotelu na kolację, podczas której lokalny zespół z Puebli grał i śpiewał nam różne meksykańskie (i nie tylko) piosenki.