Peru, Boliwia, Chile - Dzień 15 - Przejazd do Boliwii

Z hotelu wyjechaliśmy o 8 rano. Po zapakowaniu się do dwóch busików pojechaliśmy wzdłuż brzegu Jeziora Titicaca w kierunku Boliwii. Przejazd do granicznego miasteczka Desaguadero zajął nam około dwóch godzin. Tutaj mieliśmy przerwę na toaletę, wydanie ostatnich drobniaków oraz wymianę pieniędzy na boliwiany. Okazało się, że w przygranicznych kantorach kurs wymiany walut był o wiele korzystniejszy niż wynikało to z naszych wyliczeń sprawdzonych na podstawie internetu. Ucieszyliśmy się, bo odbiło nam się dzisiaj to, co straciliśmy przy wymianie pieniędzy na lotnisku w Limie.

Gdy już wszyscy byli gotowi, zabraliśmy bagaże i poszliśmy pieszo na granicę. Pierwsza kontrola była po stronie peruwiańskiej. Poszła bardzo sprawnie i w końcu dostaliśmy peruwiańskie pieczątki, bo na lotnisku w Limie nam ich nie dali. Potem musieliśmy przejść kilkadziesiąt metrów pieszo na stronę boliwijską. Ale nagle rozpętała się nad miastem burza i musieliśmy kilka minut przeczekać w punkcie kontroli paszportowej. Gdy deszcz nieco zelżał udaliśmy się na stronę boliwijską. Tutaj również kontrola paszportowa poszła sprawnie i po chwili mogliśmy już udać się do podstawionego dla nas busika. Bagaże powędrowały na jego dach, a my musieliśmy się wszyscy ścisnąć w środku. Dobrze, że dla każdego było miejsce siedzące, bo nasz pilot całą drogę do La Paz przejechał na stojąco. Na szczęście nie była ona długa, bo już po niecałych dwóch godzinach dojechaliśmy do przedmieść stolicy Boliwii.

Najładniejszy widok ukazał nam się, gdy dotarliśmy do szczytu wzgórz, poniżej których, w głębokiej kotlinie, położone jest centrum La Paz. Zjeżdżając do niego co chwilę podziwiać mogliśmy z góry niesamowity widok na miasto. Miasto, które okazało się niezwykle chaotyczne. Mnóstwo pieszych na ulicach, ogromne korki, dziurawe ulice i jeden wielki targ. Zupełnie inna atmosfera niż w miastach peruwiańskich. Trochę przypomina mi to Ciudad del Este w Paragwaju.

Największe miasto Boliwii nie jest łatwym miejscem do życia. Miasto leży w malowniczej dolinie otoczonej wysokimi szczytami Andów. La Paz jest najwyżej położoną stolicą na świecie (konstytucyjną stolicą Boliwii jest miasto Sucre, a La Paz jest jego stolicą administracyjną). Znajduje się na wysokości od 3200 do 4100 m n.p.m., a mieszkańcy każdego rana muszą pokonywać stromizny krętych i wąskich uliczek. Aby usprawnić komunikację po mieście, na otaczające je wzgórza można się dostać za pomocą sieci kolei gondolowej. Liczące około 1,5 miliona mieszkańców La Paz powstało w 1548 roku. Zostało zbudowane na miejscu osady Indian Chuquiago, a jego rozwój związany był z odkryciem bogatych złóż srebra w pobliskich kopalniach oraz odkryciem złota w rzece Choqueyapu. Dzisiejsze miasto ma dwa oblicza. Szykowna dzielnica biznesowa, z drapaczami chmur, kolonialnymi domami przekształconymi w bogate rezydencje i siedzibami urzędów państwowych ma bardzo oficjalny i nowoczesny charakter. Natomiast stare miasto, to ładnie zachowane kolonialne uliczki, liczne place z kościołami i pałacami, klimatyczne restauracje, sklepy z indiańskim rękodziełem oraz kolorowe stragany pełne owoców i warzyw. Centralnym punktem miasta jest Plaza Mayor, z przylegającą do niego, XVI-wieczną bazyliką oraz prowadząca na plac ulica Sagarnaga.

W końcu, po przebrnięciu korków, dojechaliśmy do hotelu, gdzie mieliśmy trochę czasu na rozpakowanie się. Przed 17.00 wyszliśmy do jednej z wybranych w internecie restauracji na obiadokolację, która była bardzo dobra. A po jedzeniu spędziliśmy godzinę czasu na Targu Czarownic. Targ Czarownic (Mercado de Las Brujas) to miejsce pełne mistycyzmu i tradycji, gdzie można kupić zarówno zioła, składniki magicznych mikstur, amulety, jak i przepiękne, lokalne rękodzieło, ale także i najrozmaitsze tanie pamiątki. Jednak to właśnie te szalone mikstury najbardziej przyciągają tutaj turystów. Znajdziemy tutaj przeróżne specyfiki na ból głowy, brzucha czy kości ale także i napoje na problemy z erekcją czy proszki na problemy z miłością. Dosyć zaskakującym widokiem są tutaj wiszące w sklepach, zasuszone płody małych lam. Sprzedaż takich produktów wiąże się z tutejszymi wierzeniami i kulturą. Podczas budowania domów, odprawia się tutaj rytuał polegający na złożeniu ofiary Matce Ziemi. Najpierw spala się wysuszony płód lamy, a następnie rozsypuje się jej prochy w miejscu fundamentów. Ma to zapewnić bezpieczeństwo i jest rodzajem podziękowania dla natury za możliwość wybudowania domu.

Po powrocie do hotelu posiedzieliśmy jeszcze w hotelowym holu i trochę sobie pogadaliśmy z osobami, które jeszcze nie poszły spać.

Cypr - dzień 6

Dzisiaj pojechaliśmy zwiedzić stolicę Cypru – Nikozję Ale zanim do niej dojechaliśmy, to po drodze odwiedziliśmy jeszcze Larnakę. Larnaka to jeden z popularniejszych nadmorskich kurortów na wyspie. Tam też ląduje najwięcej samolotów przylatujących na Cypr z Polski. Plaże w Larnace ciągną się długim pasmem wzdłuż nadmorskiej promenady. Zaledwie kilka kroków w głąb lądu, na starym mieście znajduje się piękna Cerkiew św. Łazarza (Agios Lazaros) oraz klimatyczna Dzielnica Turecka, w której sprzedawane są słynne na cały świat ceramiczne wyroby z Larnaki. Po przejściu się nadmorską promenadą, zjedzeniu lodów w knajpce nad samym morzem i obejrzeniu głównych atrakcji w mieście udaliśmy się w kierunku położonego niedaleko lotniska w Larnace słonego jeziora, w poszukiwaniu tutejszych flamingów. Tak naprawdę znajdują się tu aż cztery akweny. Największy z nich to Aliki. Są jeszcze Orphani, Soros i Spiro, które łączą się w jedno tworząc drugie co do wielkości słone jezioro na Cyprze. W miesiącach zimowych, od listopada do marca, słone jezioro jest domem dla przepięknych różowych flamingów. Zbierają się one w jego centralnej części, wykonują rytualne tańce godowe, bawią się ze sobą i żerują. W lecie woda z jeziora praktycznie całkowicie wyparowuje, a jego powierzchnia pokrywa się grubą skorupą soli. Do połowy lat 80-tych pozyskiwana z jeziora sól była jednym z głównych produktów eksportowych Cypru. Niestety jezioro, po suchym tegorocznym lecie, było jedynie jednym wielkim solniskiem, w związku z czym flamingów w nim jeszcze nie było. Nad jeziorem położony jest również jeden z największych meczetów na Cyprze – Hala Sultan Tekke, który obejrzeliśmy jedynie z daleka.

Znad jeziora do Nikozji została nam już niecała godzina jazdy. Po wjechaniu do centrum samochód zostawiliśmy na bezpłatnym parkingu przy Bramie Famagustiańskiej i poszliśmy pieszo zwiedzać miasto. Odkąd na Cyprze zamieszkali Turcy, wyspa nigdy nie zaznała spokoju. Zamach stanu w 1974 roku przypieczętował podział wyspy, który utrzymuje się do dziś. Zielona linia przebiega idealnie przez środek stolicy Cypru, dzieląc ją na część cypryjską i turecką. Wyznaczoną granicę do dziś pilnują żołnierze ONZ nierzadko trzymając w dłoniach długą broń. Trudno uwierzyć, że jest się na terenie Unii Europejskiej, do której Cypr przystąpił w tym samym czasie co my, czyli w maju 2004 roku. W niektórych częściach starego miasta wyznacznikiem granicy jest drut kolczasty, a przylegające doń budynki nierzadko stoją opuszczone. Nikogo nie dziwią gruzy w samym centrum miasta czy powybijane szyby. Już nie raz w historii zdarzały się działania partyzanckie, które skutecznie odstraszają mieszkańców do inwestowania w tę część miasta.

Brama Famagustiańska, przy której zostawiliśmy samochód, to fragment starych murów weneckich z XVI wieku, które kiedyś otaczały Nikozję. Było to wówczas jedno z trzech wejść do miasta. Następnie poszliśmy pod Pałac Arcybiskupi i Katedrę – zbudowane w 1960 roku w stylu neobizantyjskim. Pałac jest siedzibą ortodoksyjnego kościoła na Cyprze. Przed budynkiem znajduje się pomnik Makariosa III – Arcybiskupa Cypru i pierwszego prezydenta po proklamowaniu niepodległości. Tuż obok pałacu znajduje się XVI-wieczna Katedra św. Jana. W pobliskich budynkach znajduje się też Muzeum Bizantyjskie i Muzeum Etnograficzne.

Później poszliśmy wzdłuż granicy z turecką częścią Nikozji, oglądając postawione tutaj z różnego rodzaju materiałów zasieki pomiędzy obiema częściami miasta oraz znajdujące się tu także co jakiś czas posterunki graniczne. Po ich obejrzeniu weszliśmy na główne uliczki starego miasta i znaleźliśmy knajpkę, w której zjedliśmy obiad. Po obiedzie dziewczyny zostały jeszcze na chwilę w knajpce a ja poszedłem sam, w właściwie wjechałem na szczyt Shacolas Tower Museum and Observatory, skąd za 2,5 euro podziwiałem panoramę miasta. Z góry mogłem zobaczyć główne budynki tureckiej części miasta – Büyük Han, czyli największy karawanseraj (dawne miejsce postoju karawan), monumentalny Meczet Selima, stary zamek, czy też ogromną flagę Cypru Północnego umieszczoną na stoku góry znajdującej się po tureckiej stronie.

Na koniec poszliśmy jeszcze najbardziej znaną ulicą w Nikozji, czyli ulicą Ledras, na której znajduje się piesze przejście graniczne pomiędzy częścią cypryjską i turecką. Po powrocie do samochodu pozostał nam już tylko powrót do Pafos, który zajął nam niecałe 2 godziny. Jak zwykle na miejscu byliśmy już po zmroku. Na jutro zostawiliśmy sobie zwiedzanie archeologicznych zabytków w Pafos i Kurionie.