Iran - dzień 12

Dzisiaj mieliśmy kolejny bardzo długi przejazd do miasta Szusztar. Jednak nie spędziliśmy całego dnia tylko w autokarze. Wyjechaliśmy już około 6 rano, żeby mieć jeszcze czas aby odbyć krótki trekking po górach Zagros. Zanim jednak dojechaliśmy do miejsca rozpoczęcia naszego dzisiejszego trekkingu musieliśmy przejechać jeszcze sporo kilometrów przez górskie drogi, pełne niezpomnianych widoków.

W górującym nad miejscowością Szahpour ogromnym masywie skalnym znajduje się jaskinia, która była celem naszego dzisiejszego trekkingu. Mieliśmy do pokonania ponad 400 metrów przewyższenia. Trasę pokonuje się oznakowaną ścieżką, która prowadzi jednak prawie cały czas po odsłoniętej powierzchni, więc mimo tego, że temperatura oscylowała w okolicach 20⁰C, to słońce dawało się nam mocno we znaki. Odpocząć w cieniu można było jedynie przy nielicznych, pojedynczych drzewkach. Pod sam koniec trasy pokonuje się jeszcze kilkadziesiąt stromych schodów z poręczami, po czym wychodzi się prosto na jaskinię, do której wejścia strzeże 7-metrowej wysokości kamienny posąg Szapura I. Sama jaskinia ma około 450 metrów długości, jednak jest nieoświetlona i nie ryzykowaliśmy wejścia do niej głębiej niż na kilkanaście metrów, żeby nie doznać jakiejś kontuzji na wilgotnym i śliskim podłożu. Sprzed jaskini można podziwiać wspaniały widok na dolinę obsadzoną pomarańczowymi drzewkami. Według legendy miał tu spocząć wielki szach, ale jego grobu do dziś nie odnaleziono. Podróż w górę do jaskini zajęła nam około półtorej godziny. Po drodze spotkaliśmy stado kóz rezolutnie schodzących sobie w dół góry. Droga powrotna do eco-lodgy, w której mieliśmy zjeść obiad, zajęła nam równą godzinę.

Po obiedzie ruszyliśmy w dalszą drogę. Kilka kilometrów dalej, w dolinie płynącej tu rzeki Chogan, mieliśmy zobaczyć słynne naskalne reliefy z czasów Sasanidów. Reliefy powstały za czasów imperium Szapura I i przedstawiają różne sceny z ważnych wydarzeń historycznych. Na wielu z nich znajduje się motyw zwycięstwa Szapura I nad cesarzem rzymskim Walerianem, którego to później więził aż do śmierci w Biszapurze.

Oprócz obejrzenia reliefów zobaczyliśmy również ruiny sasanidzkiego miasta Biszapur. Budowę metropolii ukończono prawdopodobnie około 265 roku n.e., za panowania Szapura I i brali w niej udział prawdopodobnie rzymscy jeńcy. Ruiny otoczone są do dziś murami, jednak niewiele już w nich zostało do obejrzenia. Z ciekawszych budowli warto zapamiętać jedynie zbudowaną w obniżeniu świątynię Anahity, zoroastriańskiej bogini wody (stąd również nazwa świątynia wody), do której kanałem doprowadzono wodę z pobliskiej rzeki Chogan. W ruinach rezydencji szacha znajdowały się również piękne mozaiki (co świadczy o inspiracji Sasanidów sztuką cesarstwa rzymskiego), lecz zostały one już dawno wywiezione przez pracujących tu archeologów i zdobią obecnie muzealne sale w paryskim Luwrze oraz Muzeum Narodowym w Teheranie.

Ruiny Biszapur były ostatnim punktem naszego dzisiejszego zwiedzania. Pozostał nam już tylko bardzo długi przejazd do Szusztaru. Po drodze, już nocną porą, mijaliśmy spektakularnie oświetlone ogniem z wypalania gazu ziemnego pola naftowe. Nic dziwnego, zważywszy na to, że dzisiaj byliśmy najbliżej północnej części Zatoki Perskiej, gdzie wydobywa się najwięcej ropy naftowej na całym świecie. Gdy dojeżdżaliśmy w okolice Szusztaru wiać było jak w oddali na niebie się błyskało. Trzeba mieć chyba dużo szczęścia (albo może pecha), żeby zobaczyć w środkowym Iranie padający deszcz. My dzisiaj w trakcie jazdy mieliśmy okazję tego doświadczyć. Nie padało może jakoś specjalnie długo, bo tylko przez kilka minut, ale deszcz mamy w Iranie „zaliczony”. Do hotelu w Szusztarze dojechaliśmy dopiero około godziny 1 w nocy.

Dalmacja - dzień 11 i 12

Deszcz padał przez całą noc. Rano, po zjedzeniu śniadania poszliśmy pieszo do Jaskini Postojna. Spod naszego hostelu Proteus spacer zajął nam około 15 minut. Na szczęście deszcz nieco się uspokoił i pod kasy jaskini dotarliśmy prawie na sucho. 

Zwiedzanie przepięknej jaskini rozpoczęliśmy od kilkuminutowej jazdy pociągiem. Po dotarciu na peron końcowy rozpoczęło się zwiedzanie z przewodnikiem. Postojna to cud natury, który koniecznie trzeba choć raz w życiu zobaczyć. Ja byłem tutaj już po raz trzeci i niezmiennie jaskinia ta zachwyca mnie swoim ogromem i ilością podziemnych form krasowych.

Po wyjściu z jaskini czekał już na nas na parkingu autokar, którym przejechaliśmy kilka kilometrów do miejscowości Predjama, gdzie zwiedzaliśmy średniowieczny zamek Predjamski Grad, zbudowany całkowicie w skale. Zamek widziałem już, podobnie jak jaskinię dwa razy, ale nigdy nie zwiedzałem jego wnętrz.

Kolejnym punktem dzisiejszego dnia była druga, nieco mniej znana, choć równie piękna, a według niektórych nawet piękniejsza niż Postojna, Jaskinia Szkocjańska. To zupełnie inna jaskinia niż Postojna. Słynie z największego podziemnego kanionu rzecznego w Europie, a jej atrakcją jest mostek zawieszony kilkadziesiąt metrów nad korytem rzeki o nazwie Rzeka. Zwiedzanie zajęło nam około dwóch godzin. Po wyjściu z jaskini poszliśmy jeszcze na chwilę na pnkt widokowy, a potem już prosto do autokaru, bo zaczął znów padać deszcz i to dość mocno.

Niestety rozpadało się na dobre i stolicę Słowenii – Ljubljanę zwiedzaliśmy w niezbyt komfortowych warunkach atmosferycznych. Mieliśmy znowu trochę szczęścia, bo deszcz na czas zwiedzania przestał padać, więc mogliśmy przejść szybko po głównych atrakcjach miasta, odwiedzić sklepiki z pamiątkami, zjeść coś ciepłego i usiąść przy kawie oglądając pierwszą połowę meczu Chorwacja – Anglia. Niestety w godzinie zbiórki deszcz rozpadał się tak mocno, że wystarczyło kilka minut oczekiwania na autokar i byliśmy cali mokrzy.

Wizyta w stolicy Słowenii była ostatnią zaplanowaną atrakcją naszego wyjazdu do Dalmacji, więc po wejściu do autokaru mogliśmy zdjąć mokre ubrania i wysuszyć się w ciągu dalszej jazdy w kierunku Polski. W autokarze, na smartfonach, dokończyliśmy również oglądanie meczu, w którym po dogrywce, Chorwacja pokonała Anglię 2:1. Przez większość nocy padał deszcz. Do Polski wracaliśmy przez Austrię i Czechy. W Polsce byliśmy około 7 rano. Zatrzymaliśmy się jeszcze na śniadanie w okolicach Częstochowy i przed godziną 13 byliśmy już w Warszawie. Tak oto skończyła się nasza tegoroczna wyprawa do Dalmacji!