Indonezja – dzień 19 – w końcu w Polsce!

Do Pekinu dolecieliśmy zgodnie z rozkładem. W czasie lotu było trochę turbulencji, ale były do zniesienia. W Pekinie, tradycyjnie już na tym lotnisku, kupiliśmy sobie z Ulą i zjedliśmy po zupce chińskiej. Była pyszna. Nasza ostatnia przesiadka na szczęście nie była zbyt długa, choć i tak na lotnisku w stolicy Chin spędziliśmy prawie 4 godziny.

Myśleliśmy, że powrót z Pekinu niczym już nas nie zaskoczy i po prostu spokojnie dotrzemy do Polski. A tymczasem spotkała nas kolejna już na tym wyjeździe niespodzianka, a nawet dwie, ale tym razem obie były bardzo pozytywne i obie „czekały” na nas tuż przed wejściem na pokład samolotu. Pierwsza to taka, że do Warszawy wracali z nami, tym samym samolotem, siatkarze reprezentacji Polski, którzy w niedzielę wygrali Ligę Narodów (o czym pisałem w jednym z wcześniejszych wpisów). Druga była taka, że przy wejściu do samolotu… nagle zmieniono nam miejsca w samolocie i okazało się, że siedzieliśmy w… biznes klasie, razem z większością naszych siatkarzy. Trzeba przyznać, że na koniec wyjazdu, po naszych kłopotach i opóźnionym o 3 dni powrocie do kraju, były to naprawdę miłe niespodzianki. Zupełnie niespodziewane i trochę takie na osłodę tych naszych kłopotów. Podroż w biznes klasie jest wyjątkowo komfortowa. Obsługa jest praktycznie na każde wezwanie, jedzenie podawane zupełnie inaczej niż w klasie ekonomicznej, z normalnymi szklankami i sztućcami, a siedzenia rozkładają się elektrycznie praktycznie do poziomu, więc można na nich spać prawie jak w łóżku. Oczywiście dostaliśmy też kapcie, zestaw kosmetyków oraz wygodną kołdrę do spania. Pełen luksus! W takich oto warunkach dolecieliśmy do Polski zgodnie z rozkładem, czyli tuż po godzinie 7 rano. Na lotnisku sprawnie odebraliśmy bagaże, zadzwoniliśmy po parkingowy busik i dotarliśmy do naszego samochodu. W Polsce upał. Dzisiaj w ciągu dnia było około 40 stopni. Po odwiezieniu Uli do domu pojechałem bezpośrednio do szkoły, a po pracy w końcu dotarłem do domu i mogłem zacząć się rozpakowywać. W ten oto sposób podróż do Indonezji dobiegła końca!

SOR i złamana noga

Wczoraj na siatkówce w WiMLU złamałem sobie nogę w kostce. Standardowa kontuzja siatkarska - spadłem po ataku na nogę kolegi i wykręciłem sobie kostkę w prawej nodze. Nawet mnie nie bolało i myślełem, że może będzie ok, ale po chwili wyskoczyła mi duża gula i już wiedziałem, że sobie nie pogram. W Szpitalu Bielańskim spędziłem 5 godzin na SORze. Pewnie byłoby szybciej, ale tuż przede mną przywieźli jakiegoś mocno połamanego pacjenta i lekarz poszedł na operację, która trwała 4 godziny.

Po zrobieniu zdjęcia rentgenowskiego okazało się, że mam złamanie kostki przyśrodkowej kości piszczelowej. Na szczęscie niegroźne ale i tak lekarz wsadził mi nogę w gips, a w zasadzie w półgips. Za 11 dni idę na kontorlę i mam nadzieję, że mi zdejmą wtedy to cholerstwo z nogi. Tym bardziej, że mnie ta noga w ogóle nie boli. Mam nadzieję, że dostanę jakąś ortezę i będzie ok, tym bardziej, że muszę jechać jeszcze nad Babant zebrać przyczepę...

Majówka - Stara Wieś - dzień 2

Wielki Łuk Warty można dobrze poznać płynąc kajakiem. Rzeka w porze wiosennej nadaje się znakomicie do spływów, miejscami jest zaskakująco płytka (w wielu miejscach łatwo ją pokonać bez zamoczenia bielizny), a nurt spokojny. Polecaną trasą jest odcinek z Działoszyna do ośrodka w Starej Wsi lub dalej do ośrodka Związku Harcerstwa Polskiego "Nadwarciański Gród" w Załęczu Wielkim. Cała trasa to kilkanaście kilometrów i można pokonać ją w około 3 godziny, zbytnio się nie spiesząc.

Idąc za tą radą wybraliśmy się dzisiaj właśnie na spływ kajakowy. Niestety na kajaki wybrałem się tylko ja z Łezką, bo T. nie chciała być z nikim innym w kajaku i dlatego wolała zostać w ośrodku i oddać się w tym czasie słodkiemu lenistwu.

Spływ rozpoczęliśmy w Działoszynie, dokąd musieliśmy podjechać samochodami. Mieliśmy do dyspozycji 10 kajaków. Ekipa więc liczyła 18 osób + pies (jedna osoba płynęła kajakiem sama). Spływ minął nam spokojnie, przy przepięknej pogodzie. Po drodze mieliśmy jeden postój we wsi Bobrowniki, gdzie uzupełniliśmy zapasy płynów, zaznajomiliśmy się z miejscowymi i ich folklorem i popłynęliśmy dalej.

Po przybyciu do ośrodka oddaliśmy się grillowaniu, w końcu zbliżała się pora obiadowa. Po obiedzie odbył się wielki Solistowy mecz w siatkówkę. Po nim T. poszła sobie na basen i jacuzzi, a ja czekałem na Nią z Łezką na zewnątrz.

Wieczór spędziliśmy przy apartamencie Ł., na wspólnym grillowaniu, długich rozmowach, tańczeniu i ogólnej integracji. 

Koniec lata...

Piękny koniec lata w tym roku. Polacy Mistrzami Świata w siatkówce! I to w turnieju organizowanym u nas w Polsce! W finale pokonaliśmy Brazylię 3:1.

W piątek byłem z M. w teatrze Kamienica na sztuce "Jak się kochają w niższych sferach?". Była nawet całkiem fajna. Ostatni raz w teatrze byłem chyba ponad... 15 lat temu...

Zastanawiamy się z M. czy nie jechać w grudniu, w okresie świąt, na tydzień na narty do Ischgl do Austrii. Zobaczymy czy będzie tyle kasy. Planujemy też razem z A., E., L. i Ch. jechać w styczniu, w czasie ferii do USA. Zatrzymalibyśmy się w Las Vegas na tydzień, a drugi tydzień spędzilibyśmy na Hawajach. Zobaczymy czy nam się uda. Gdyby wyszło byłoby super!

No i tyle co miałem do napisania teraz. Jak będzie coś nowego to znów coś skrobnę!