Indonezja – dzień 19 – w końcu w Polsce!

Do Pekinu dolecieliśmy zgodnie z rozkładem. W czasie lotu było trochę turbulencji, ale były do zniesienia. W Pekinie, tradycyjnie już na tym lotnisku, kupiliśmy sobie z Ulą i zjedliśmy po zupce chińskiej. Była pyszna. Nasza ostatnia przesiadka na szczęście nie była zbyt długa, choć i tak na lotnisku w stolicy Chin spędziliśmy prawie 4 godziny.

Myśleliśmy, że powrót z Pekinu niczym już nas nie zaskoczy i po prostu spokojnie dotrzemy do Polski. A tymczasem spotkała nas kolejna już na tym wyjeździe niespodzianka, a nawet dwie, ale tym razem obie były bardzo pozytywne i obie „czekały” na nas tuż przed wejściem na pokład samolotu. Pierwsza to taka, że do Warszawy wracali z nami, tym samym samolotem, siatkarze reprezentacji Polski, którzy w niedzielę wygrali Ligę Narodów (o czym pisałem w jednym z wcześniejszych wpisów). Druga była taka, że przy wejściu do samolotu… nagle zmieniono nam miejsca w samolocie i okazało się, że siedzieliśmy w… biznes klasie, razem z większością naszych siatkarzy. Trzeba przyznać, że na koniec wyjazdu, po naszych kłopotach i opóźnionym o 3 dni powrocie do kraju, były to naprawdę miłe niespodzianki. Zupełnie niespodziewane i trochę takie na osłodę tych naszych kłopotów. Podroż w biznes klasie jest wyjątkowo komfortowa. Obsługa jest praktycznie na każde wezwanie, jedzenie podawane zupełnie inaczej niż w klasie ekonomicznej, z normalnymi szklankami i sztućcami, a siedzenia rozkładają się elektrycznie praktycznie do poziomu, więc można na nich spać prawie jak w łóżku. Oczywiście dostaliśmy też kapcie, zestaw kosmetyków oraz wygodną kołdrę do spania. Pełen luksus! W takich oto warunkach dolecieliśmy do Polski zgodnie z rozkładem, czyli tuż po godzinie 7 rano. Na lotnisku sprawnie odebraliśmy bagaże, zadzwoniliśmy po parkingowy busik i dotarliśmy do naszego samochodu. W Polsce upał. Dzisiaj w ciągu dnia było około 40 stopni. Po odwiezieniu Uli do domu pojechałem bezpośrednio do szkoły, a po pracy w końcu dotarłem do domu i mogłem zacząć się rozpakowywać. W ten oto sposób podróż do Indonezji dobiegła końca!

Peru, Boliwia, Chile - Dzień 21 i 22 - Powrót do Polski

O 8.30 rano wyjechaliśmy na lotnisko. Samolot wyleciał o czasie. Znów lecieliśmy z Ulą sami na trzech miejscach. Gdy lecieliśmy nad Chile, to w pewnym momencie pilot poinformował nas, że z okien samolotu, akurat po naszej stronie, widać najwyższy szczyt Ameryki Południowej, czyli znajdującą się w Argentynie Aconcaguę (6961 m n.p.m.). Oczywiście musiałem „jej” zrobić zdjęcia. W dalszej części lotu oglądałem filmy, grałem sobie w gry i nawet nie za bardzo chciało mi się spać. Cała podróż do Paryża trwała ponad 13 godzin, ale minęła mi bardzo szybko i wyjątkowo nie odczuwałem żadnego zmęczenia. Z racji tego, że podróżowaliśmy z zachodu na wschód i związaną z tym zmianą czasu, to nasza podróż zakończyła się już w czwartek.

W Paryżu wylądowaliśmy o świcie i mieliśmy jeszcze około dwóch godzin oczekiwania na samolot do Warszawy. Do Polski dolecieliśmy według planu, czyli chwilę po godzinie 12.00. Po odebraniu bagaży pożegnaliśmy się z całą naszą grupą i tak skończyła się moja wycieczka do Peru, Boliwii i Chile. Ciekawe gdzie mnie wywieje następnym razem? 

Teraz Kosowo! (Dzień wylotu) - Dzień 1

Polska pożegnała nas deszczową pogodą. Z Zawiercia na lotnisko w Pyrzowicach wyjechaliśmy godzinie 14. Po szybkiej odprawie pozostało nam ponad godzinne oczekiwanie na wejście do samolotu, do którego wpuszczono nas zgodnie z planem. Gdy już mieliśmy rozpocząć kołowanie kapitan oznajmił nam, że z powodu występujących nad Europą burz, a także z powodu braku odpowiedniej liczby osób pilnujących i obsługujących europejskie niebo (czyli kontrolerów lotów), nasz wylot będzie opóźniony i jak tylko dowie się czegoś więcej, to przekaże nam nowe informacje. Czekaliśmy na nie ponad godzinę i o tyle właśnie nasz lot się opóźnił.

Sam lot był bardzo krótki, bo trwał niecałe półtorej godziny. Minął nam bardzo spokojnie i szybko. Gdy wylądowaliśmy w stolicy Czarnogóry – Podgoricy, to słońce chyliło się już ku zachodowi. Zanim biuro Rainbow rozlokowało wszystkich pasażerów do podstawionych na lotnisko autokarów, minęło kolejnych kilkanaście minut i kiedy w końcu już ruszyliśmy do hotelu zrobiło się już ciemno. Na dodatek trafiliśmy tak, że nasz hotel był na samym końcu, a po drodze zatrzymywaliśmy się jeszcze w trzech innych miejscowościach. Do hotelu Prego, w którym dzisiaj śpimy, w miejscowości Ulcinj, dojechaliśmy przed godziną 23. Miłym zaskoczeniem było dla nas to, że w hotelowej restauracji czekano na nas z kolacją, która była wyjątkowo dobra. Sam hotel również jest bardzo przyjemny. Zaraz idziemy spać, a jest krótko przed północą. Jutro jedziemy w góry Czarnogóry, a potem, na nocleg, już do Kosowa.

A poniżej trasa naszej objazdówki z biurem Rainbow:

Tunezja - dzień 8

Dzisiaj pozostaje mi tylko krótki opis naszego lotu powrotnego do Polski. Na lotnisko musieliśmy wyjechać już o 3 w nocy. Pół godziny później byliśmy już na lotnisku, kolejne pół godziny zajęło nam przejście przez wszystkie kontrole. Wylot miał nastąpić o godzinie 6 rano. Niestety samolot był spóźniony i wylecieliśmy z godzinnym opóźnieniem. Lot minął ponownie bardzo spokojnie. Lecieliśmy prawie dokładnie taką samą trasą jak w tą stronę, tyle że bezpośrednio do warszawy, bez międzylądowania. Po drodze, aż do samej Polski, było tym razem bardzo dużo chmur. Jedynym momentem, kiedy niebo na chwilę zrobiło się bezchmurne, był przelot nad Neapolem i Wezuwiuszem, który tym razem był bardzo dobrze widoczny i nawet udało mi się zrobić fajne zdjęcia.

Dopiero nad terytorium Polski chmury zniknęły i widoczność zrobiła się bardzo dobra. Udało mi się zrobić kilka bardzo fajnych fotek, które wstawiam poniżej z opisem miejsc, które na nich uchwyciłem. W Warszawie wylądowaliśmy o godzinie 10.00, a godzinę później byłem już w domu!

Meksyk - dzień 13

Gdy kupowaliśmy wycieczkę do Meksyku, to na stronie biura Rainbow nie było tej wycieczki, nawet jako fakultatywnej. Pojawiła się w ofercie tuż przed naszym wylotem i nawet o niej nie widzieliśmy. Gdybym nie leciał balonem w Kapadocji, zapewne nigdy nie zdecydowałbym się na lot balonem w Meksyku. Tymczasem okazało się, że jest możliwość lotu nad piramidami w Teotihuacan. Mimo że lot był drogi, to zdecydowałem się na niego od razu i nie żałowałem. Oczywiście trzeba było wstać bardzo wcześnie rano, w dodatku było bardzo zimno, ale widoki w czasie lotu wynagrodziły te niedogodności z nawiązką. Dodatkowo po locie mieliśmy jeszcze przygotowanie pyszne śniadanie, które jedliśmy w towarzystwie muzyki granej i śpiewanej przez mariachi.

Z częścią grupy, która nie leciała balonem, spotkaliśmy się przed wejściem do piramid w Teotihuacan. Teotihuacan było największym miastem w prekolumbijskiej Ameryce. Przybywały do niego różne plemiona z terenów od Meksyku po Przesmyk Panamski. Miejscowe ludy wierzyły, że miasto dało początek światu - nastąpiło w nim rozdzielenie dnia i nocy, przez co mogło zrodzić się Słońce i Księżyc. W azjatyckim języku nahuatl, „teotihuacan” oznacza miejsce, gdzie ludzie stają się bogami lub miejsce, gdzie rodzą się bogowie. Znając to tłumaczenie, nie powinno dziwić, że miasto stało się punktem docelowym wielu pielgrzymek. Miejsce jest również znane jako miasto Azteków. Znajduje się na wysokości 2300 m n.p.m., a podróż z centrum Meksyku zajmuje około godziny. Grupa „balonowa” była oczywiście znacznie bliżej piramid. Głównym punktem miasta jest Aleja Zmarłych, która ciągnie się przez 2 km, od Piramidy Księżyca do Cytadeli. Badania archeologiczne prowadzone są tu do dziś i nieustannie znajdowane są kolejne zapomniane komory lub przedmioty związane z ówczesną cywilizacją. Do dziś tak naprawdę nie wiadomo, kto wybudował Teotihuacan. Legenda głosi, że zostało to zrobione przez olbrzymów, których nazywano quinametin. Nigdy nie spotkali się z ludźmi, gdyż ich cywilizacja została zniszczona przez wielką katastrofę na długo przed pojawieniem się pierwszych ludzi.

Po zwiedzeniu Teotihuacan pojechaliśmy do narodowego sanktuarium Meksykan, czyli do Bazyliki Matki Bożej z Guadalupe. Jest to jedno z najważniejszych miejsc pielgrzymkowych katolicyzmu. Bazylika jest odwiedzana przez kilka milionów ludzi rocznie, zwłaszcza około 12 grudnia, w dniu w którym przypada święto Matki Bożej z Guadalupe. Świątynia została zbudowana niedaleko wzgórza Tepeyac, gdzie jak głoszą przekazy, Matka Boża z Guadalupe objawiła się świętemu Juanowi Diego Cuauhtlatoatzinowi. To miejsce znane jest również jako La Villa de Guadalupe, lub w bardziej popularnym znaczeniu, po prostu La Villa, ponieważ posiada kilka kościołów i związanych z nimi budynków.

Cały kompleks jest bardzo duży i znajduje się w nim kilkanaście obiektów sakralnych. Najważniejsze są jednak dwie bazyliki – stara i nowa. Obecna świątynia została zbudowana w latach 1974-1976 według projektu meksykańskiego architekta Pedro Ramíreza Vázqueza. Konsekrowana w dniu 12 października 1976 roku. Wysokość bazyliki to 42 metry. Jej okrągła struktura ma 100 metrów średnicy i może pomieścić do 50 tysięcy osób. To w niej właśnie możemy podziwiać, jadąc po ruchomych schodach, żeby się zbyt długo nie zatrzymywać i nie robić tłoku, święty obraz Matki Bożej z Guadelupe.

Po zwiedzeniu bazyliki mieliśmy jeszcze czas wolny, który wykorzystaliśmy na wizytę w McDonaldzie, gdzie zjedliśmy meksykańskie kanapki. Potem ruszyliśmy już w stronę lotniska w Mexico City. Odprawa poszła nam bardzo sprawnie, samolot do Cancún odleciał o czasie, więc po przylocie do hotelu zdążyliśmy jeszcze zjeść kolację. Nasz hotel, podobnie jak w Acapulco, położony jest nad samym morzem. Mamy tu również all inclusive!