slawged: jezioro

Po powrocie z Indii przez kilka dni chodziłem do szkoły, żeby pomóc dziewczynom przy układaniu organizacji na nowy rok szkolny oraz dopracować szkolne regulaminy. Później miałem jechać nad Babant, ale okazało się, że czasie mojego pobytu w Indiach Asia kupiła willę z ogrodem na Warmii, w miejscowości Przezmark i zaproponowała nam, żebyśmy tam pojechali na kilka dni. Od czwartku do niedzielnego poranka byłem więc właśnie tam.

Willa położona jest bardzo ładnie, bo prawie nad samym jeziorem Motława Mała. Z tarasu roztacza się piękny widok na jezioro i część terenu położona po drugiej stronie lokalnej drogi. Widać też pomost, który również należy do posiadłości. W czasie tego krótkiego pobytu mieliśmy całkiem ładną pogodę. Nie było może upalnie, ale temperatura była bardzo przyjemna, nie padał deszcz i nie wiał wiatr. Jeszcze w czwartek wykąpaliśmy się w jeziorze i poszliśmy na spacer do lasu, który tuż za miejscowością leży już na terenie Lasów Iławskich, które należą do obszaru ochronnego - Natura 2000.

W piątek z kolei popłynąłem z Asią łódką na drugie jezioro Motława Wielka, które połączone jest z Motławą Małą wąskim przesmykiem. Dopłynęliśmy aż do końca, dosyć długiego i mocno przewężonego pośrodku jeziora, przy którym, jak się później dowiedzieliśmy, znajduje się posiadłość Jacka Kurskiego – obecnego prezesa TVP. Po południu pojechaliśmy natomiast wykąpać się na miejską plażę w Przezmarku. Tutaj z kąpieli mogła też skorzystać Łezka, gdyż u nas wejście jest na razie niestety tylko z pomostu. Być może w przyszłości uda się zrobić jakieś łagodne wejście, ale trzeba będzie wyciąć chaszcze znajdujące się przy pomoście oraz część trzcin rosnących w jeziorze. Po kąpieli zatrzymaliśmy się na chwilę w miejscowym gospodarstwie rolnym i zakupiliśmy mleko prosto od krowy i jajka prosto od kury :).

W sobotę miejscowi mieszkańcy zaoferowali nam pomoc w wycince drzew, których Asia z Erykiem chcieli się pozbyć. Pierwsza część dnia minęła nam więc na pomocy w wycince i uprzątnięciu powstałego przy tej okazji bałaganu. Po południu natomiast pojechaliśmy leśnymi drogami dookoła jeziora i po dotarciu do Przezmarku podjechaliśmy do znajdującego się tu Zamku Krzyżackiego, a właściwie do tego, co po nim pozostało i co udostępnione jest do zwiedzania, dzięki pasji i uporze obecnego właściciela zamku. Weszliśmy więc na wieżę zamkową, w której na każdej z 6 kondygnacji właściciel zgromadził eksponaty, które można było podziwiać. Na samej górze można było dodatkowo wyjrzeć przez okna i podziwiać przepiękną panoramę.

W niedzielę po śniadaniu spakowaliśmy się i ruszyliśmy w drogę powrotną. Asia z Erykiem i mamą do Warszawy, a ja w kierunku Babantu, nad który zajechałem w samo południe.

Dzisiaj, za zgodą prawie całej grupy (wyłamały się tylko 2 osoby), zmieniliśmy plan zwiedzania. Pierwotnie mieliśmy jechać zobaczyć wydmy na pustyni, ale samo dotarcie do nich miało nam zająć około 5-6 godzin. Potem jeszcze zwiedzanie no i powrót. Poprzednia grupa, która była tutaj przed nami, nie zdążyła przez tą wycieczkę wrócić na pociąg powrotny i musieli dogonić go na następnej stacji. My nie chcieliśmy ryzykować i zdecydowaliśmy się na inny program, co okazało się bardzo dobrym pomysłem.

Najpierw, po śniadaniu, pojechaliśmy nad położone wysoko w górach Wielkie Jezioro Ałmatyńskie. W linii prostej od Ałmaty to tylko 20 kilometrów, ale kręta droga przez góry zajęła nam około półtorej godziny. Warto było, bo jeziorko jest przepiękne. Ze wszystkich stron otoczone jest pięknymi górami. Niektóre ze szczytów były ośnieżone lub były na nich małe lodowce. Niestety w jeziorze nie można się kąpać, gdyż jest to ujęcie wody pitnej dla miasta, a wysokie brzegi przechodzą stopniowo w linię betonowych wzmocnień, ale i tak pewnie bym do niego nie wszedł, gdyż znajduje się ono na wysokości ponad 2500 metrów n.p.m. i woda jest w nim lodowata. Jej temperatura nawet w najcieplejszych miesiącach nie przekracza 8 stopni Celsjusza.

Po sesji zdjęciowej nad jeziorem zjechaliśmy do miasta. Podjechaliśmy pod muzeum narodowe i spędziliśmy półtorej godziny w… parku przy fontannie, gdyż okazało się, że muzeum jest zamknięte, a autokar odjechał już na parking.

Po tym niezaplanowanym odpoczynku pojechaliśmy marszrutkami na górujące nad Ałma‑Atą wzgórze Kok Tobe (tak samo nazywa się kolejka gondolowa, którą później zjechaliśmy do centrum). Ze wzgórza roztacza się przepiękny widok na całą dawną stolicę Kazachstanu oraz otaczające ją szczyty gór Tien-Szan. Znajduje się tam również wesołe miasteczko, wieża radiowo-telewizyjna oraz sklepy z pamiątkami i restauracje. W jednej z nich zamówiliśmy sobie pizzę. Po posiłku zjechaliśmy wspomnianą wcześniej kolejką do centrum, gdzie podjechał po nas autokar.

Kolejnym punktem dzisiejszego dnia była wizyta na centralnej alei zasłużonych, poległych w Wojnie Ojczyźnianej, jak nazywali II Wojnę Światową Sowieci. Na koniec zatrzymaliśmy się jeszcze na chwilę przy pomniku niepodległości Kazachstanu naprzeciwko którego stoi dawny Pałac Prezydencki, pełniący obecnie funkcję lokalnego urzędu.

W końcu, po zobaczeniu wszystkich głównych atrakcji Ałmaty udaliśmy się na dworzec kolejowy, skąd o 21 mieliśmy odjechać do Astany. Mieliśmy… ale nie odjechaliśmy. Okazało się, że nasz pociąg ma około 8 godzin opóźnienia! Nie było więc żadnych szans, żeby zdążyć na samolot powrotny do Budapesztu. Mieliśmy więc spory problem. Na szczęście okazało się, że autokar, którym jeździliśmy po Ałmacie może nas zabrać również do Astany, oczywiście za dodatkową opłatą. To ponad 1200 kilometrów, ale prawdopodobnie zdążymy na samolot.